เนื้อเรื่องย่อ

สมัยมัธยม ผม อาซากะ ยูสึเกะ เคยสบตากับเจ้าของนัยน์ตาสีไพลินกลางล็อบบี้ของโรงแรมที่หรูหราราวกับโบสถ์ในยุโรป และเขาคนนั้นก็เป็นถึงสถาปนิกชาวอิตาลีชื่อดังผู้ออกแบบสถานที่อันน่าทึ่งแห่งนั้น ความงดงามราวกับรูปปั้นและผลงานที่โดดเด่นของเขาทำให้ผมหลงใหลในชั่วพริบตา นับแต่นั้นมาผมก็นึกถึงแต่เขาเท่านั้น ทันทีที่จบมัธยมปลาย เป้าหมายหนึ่งเดียวในชีวิตของผมจึงกลายเป็นการได้ไปเรียนสถาปัตย์ที่อิตาลี!

ใครๆ ก็เรียกดีโน่ คาสติลลิโอนีว่า ‘มนุษย์น้ำแข็ง’ ทายาทเพียงหนึ่งเดียวจากภรรยาหลวงของตระกูลอภิมหาเศรษฐีคาสติลลิโอนี และทั้งที่ตัวฉันเองก็ไม่เคยสนใจอะไรนอกจากงาน แต่กลับไม่สามารถลบภาพเทวดาที่เคยพบเมื่อสี่ปีก่อนออกไปได้ ภาพของยูสึเกะที่ได้สบตากันเพียงแวบเดียวที่ญี่ปุ่น...

ยูสึเกะผู้ร่าเริงแจ่มใสและดีโน่ทายาทตระกูลใหญ่แห่งอิตาลี ทั้งสองได้มาพบกันอีกครั้งในกรุงโรม ความรักที่เกิดขึ้นจากพรหมลิขิตได้เริ่มขึ้นแล้วในเมืองหลวงที่ไม่มีวันตายแห่งนี้

...................................................................................................

ตัวอย่างการแปลส่วนที่ 1

อาซากะ ยูสิเกะ

“นะครับ... ไม่ว่ายังไงผมก็อยากไปเรียนสถาปัตย์ที่อิตาลี!”

ผมตะโกนดังลั่น ก่อนจะก้มศีรษะให้พ่อกับแม่ที่นั่งอยู่บนโซฟา

“ได้โปรดให้ผมไปเรียนต่อที่อิตาลีเถอะ!”

“พูดเพ้อเจ้ออะไรของแก!”

พ่อพูดเสียงดังด้วยความโกรธ ขณะที่แม่ก็เอาแต่ถอนใจ

“นั่นสิ บ้านเราก็หาเช้ากินค่ำ ไม่ได้ร่ำได้รวยขนาดจะมีปัญญาส่งลูกไปเรียนเมืองนอกได้หรอกนะ”

ยูกะและยูกิ น้องสาวทั้งสองแอบชำเลืองมาจากโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ดูนี่ก่อนสิครับ”

ผมวางเอกสารลงบนโต๊ะญี่ปุ่น กางสมุดบัญชีเงินฝากไว้บนสุด

“นี่เป็นเงินที่ผมเก็บสะสมจากงานพิเศษ”

ทั้งคู่จ้องตัวเลขในบัญชีด้วยสีหน้าแตกตื่น ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจ ก็ในเมื่อจำนวนเงินใน

บัญชีสูงถึง 850,000 เยน! ช่วงเก็บเงินก้อนนี้ ผมไม่เข้าชมรม ไม่เที่ยว วันๆ เอาแต่ล้างจานอยู่ใน

ร้านอาหารอิตาเลี่ยน

“พ่อกับแม่เคยบอกไม่ใช่เหรอครับ ว่าถ้าผมหาเงินเรียนเองได้ พ่อกับแม่จะคิดเรื่องนี้อีกที?”

ประโยคนี้ทำให้ทั้งคู่มองหน้ากัน

“เรื่องงานพิเศษ... พ่อกับแม่อนุญาตให้ทำก็จริง... แต่นี่ถึงกับพยายามเก็บเงินมากขนาดนี้...”

“ทั้งที่คิดว่าถ้าได้เงินมาก็คงเอาไปเที่ยวเล่นหมด...”

ผมจับได้ถึงน้ำเสียงชื่นชมในประโยคนั้น จึงรีบพูดต่อทันที

“ภาษาอิตาเลี่ยนผมก็ฝึกกับเชฟที่ร้าน ตอนนี้พอจะพูดประโยคง่ายๆ ได้แล้วนะครับ เค้ายังชมเลย

ว่าผมออกเสียงได้ดี”

“แต่ต่อให้ไปอิตาลีก็ใช่ว่าลูกจะหางานพิเศษได้นี่”

แม่พยักหน้าเห็นด้วยกับความเห็นของพ่อ ก่อนจะเสริมอีกว่า

“ใช่ ยิ่งถ้าอยากเรียนสถาปัตย์ในมหาลัย เงินแค่นี้พอซะที่ไหน”

“เอ...”

ยูกะอุทานแทรกเข้ามาด้วยความสงสัย

“หนูเคยได้ยินเพื่อนที่อยากจะไปต่อนอกบอกว่ามหาลัยในอิตาลีน่ะ ไม่ใช่อยากเข้าก็เข้ากันได้ง่ายๆ”

“ใช่ค่ะ แล้วจะเรียนต่อที่อิตาลีน่ะ ถ้าไม่เรียนมหาลัยที่นี่ก่อนอย่างน้อยสองปี เขาก็ไม่ให้เข้าเรียน

ที่โน่นด้วย เพื่อนพวกหนูได้ยินยังหน้าจ๋อยไปเลย เนอะ?”

ยูกิสบทบ น้องสาวทั้งสองคนพยักหน้าให้กัน

“เหรอ? งั้นก็แปลว่าแกไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์”

“ยังไงก็ต้องเข้ามหาลัยที่นี่ก่อน”

ผมส่ายหน้าปฏิเสธ เมื่อเห็นสายตาพ่อแม่

“เรื่องเรียนมหาลัยน่ะ ผมเลิกคิดไปนานแล้ว ดูนี่ก่อนสิฮะ”

ผมหยิบเอกสารที่อุตส่าห์ส่งจดหมายไปขอมาขึ้นกางบนโต๊ะให้ทุกคนเห็นชัดๆ เอกสารที่ว่านี่ก็คือ

แบบฟอร์มการสมัครเข้าเรียนโรงเรียนสอนภาษาในกรุงโรมเป็นเวลาสองปี

“ผมจะใช้วีซ่านักศึกษาเรียนเตรียมเพื่อเข้ามหาลัยไปเรียนภาษาอิตาลีที่โรงเรียนนี้สองปี”

“โรงเรียนสอนภาษา?”

“ครับ ระหว่างเรียนภาษา ผมก็จะหางานพิเศษทำในบริษัทออกแบบที่ไหนสักที่ควบไปด้วย พอมี

ประสบการณ์มากขึ้น ต่อไปก็จะขอเข้าทำงานที่นั่นเลย”

ในใจผมคิดไปถึงเรื่องขอเข้าฝึกงานที่บริษัทออกแบบ... บริษัทไหนน่ะเหรอ? ผมคิดเอาไว้แล้วล่ะ

แต่ที่ไม่ได้พูดออกไปก็เพราะรู้อยู่ว่าที่นั่นค่อนข้างมีชื่อเสียงไม่น้อย ถ้าบอกไปก็คงถูกหัวเราะว่า

‘อย่างแกเนี่ยนะจะไปขอเขาฝึกงานที่นั่น มันจะเป็นไปได้ยังไง’ ดังนั้น ผมเลยเก็บชื่อบริษัทไว้เป็น

ความลับ

ก่อนจะมาบ้าคลั่งสถาปัตย์ขนาดนี้ ผมก็เป็นแค่ ‘อาซากะ ยูสึเกะ’ เด็กญี่ปุ่นธรรมดาๆ ที่เอาแต่เล่น

ฟุตบอล การเรียนอยู่ระดับกลางๆ  ค่อนไปทางอ่อน ยิ่งวิชาศิลปะนี่ยิ่งถึงขั้นแย่มาก แต่เพราะ

อะไรบางอย่าง ทำให้เด็กนักเรียนธรรมดาๆ อย่างผมเปลี่ยนแปลงไป แรงจูงใจอย่างหนึ่งที่มาผลัก

ดันผมที่ตอนนั้นเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้นปีที่สาม

...เพราะได้พบกับผู้ชายคนนั้น

....................................

“เอ๋? ไอ้ ‘คาเฟ่ อินเวสต์’ นี่มันอยู่ตรงไหนกันแน่เนี่ย?”

ผมเดินวนหาคาเฟ่ที่นัดคนไว้มาร่วม 20 นาทีแล้ว แถวที่ผมหลงทางอยู่เป็นย่านอาโอยาม่า แหล่ง

รวมสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่เพิ่งก่อสร้างเสร็จ ข้างในย่านนี้มีแม้แต่สถานีโทรทัศน์ แมน

ชั่นระดับห้าดาว ร้านอาหารหรูหรา แล้วยังสินค้าแบรนด์เนมมากมาย นับเป็นย่านคนรวยอย่างแท้

จริง ถึงได้กว้างจนเกินความจำเป็นแบบนี้

ตอนนั้นผมยังเป็นแค่เด็ก ม.ต้น แถมยังเป็นผู้ชาย จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจที่แบบนี้ ที่วันนี้ต้อง

ถ่อมาถึงนี่ก็เพราะแม่ที่กำลังเห่อของใหม่และน้องสาวสองคนที่แก่แดดเกินตัวทั้งที่เพิ่งอยู่ชั้น

ประถมลากไปช่วยถือของ

ที่ร้ายที่สุดคือ คุณหญิงทั้งสามเพลินกับการช็อปจัด กรี๊ดกร๊าดเสียงดังจนผมอาย ต้องแกล้งทำเป็น

ไม่รู้จักและถอยออกมายืนเอือมละอาอยู่ห่างๆ พอหันไปอีกที ทั้งสามคนก็หายไปแล้ว เมื่อถูกทิ้ง

ให้อยู่คนเดียว ผมก็ตกใจ เลยรีบส่งข้อความเข้ามือถือของยูกะว่า ‘ตอนนี้อยู่ที่ไหน?’

ครู่ต่อมาก้มีข้อความสั้นๆ ตอบกลับมาว่า ‘ไปรอที่คาเฟ่ อินเวสต์ ริมถนนต้นเอลม์ก็แล้วกัน! อีก

ชั่วโมงจะตามไป’ ท่าทางสามสาวจะยังติดลมกันอีกนาน

เฮ้อ ให้มันได้อย่างงี้สิ! เดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้มันสนุกตรงไหน? แค่นี้ผมก็เบื่อจะแย่อยู่แล้ว

เลยคิดว่าจะไปนั่งรอในร้านที่ว่าเลย

ถึงอาโฮยาม่าจะเป็นย่านใจกลางเมือง แต่ผมก็ไม่เคยคิดว่ามันจะกว้างขนาดนี้ ด้านในของห้าง

สรรพสินค้าหลายจุดถูกออกแบบด้วยโครงสร้างโค้งๆ ที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ถึงจะได้

แผนที่มาจากประชาสัมพันธ์ก็ยังไม่สามารถช่วยอะไรได้

สถาปนิกที่นี่กะออกแบบให้เป็นทางเดินเขาวงกตหรือไงนะ

ผมนึกบ่นขณะเดินลงบันไดเลื่อนไปชั้นล่าง เพราะคิดว่าถ้าออกไปมองจากด้านนอก เห็นในมุม

กว้างๆ น่าจะหาทางได้ง่ายกว่า

ผมเดินเข้าซุ้มประตูเล็กๆ ที่เป็นทางเชื่อมไปด้านนอก ก่อนจะมุ่งไปตามทางเดินแคบๆ ที่เดาเอาว่า

เป็นลานจอดรถ ทันใดนั้นเอง...

เอ๋?

แปลกจังแฮะ

หลังจากเดินต่อไปอีกพักหนึ่ง ทั้งที่น่าจะเป็นลานจอดรถตามที่คิดไว้ แต่ภาพสองข้างทางกลับยิ่ง

หรูหราขึ้นไปอีก พรมที่ปูแม้จะไม่มีสีสัน แต่ก็นิ่ม แน่ใจได้เลยว่าต้องเป็นของดีมีราคา ยิ่งโคมไฟ

เก่าแก่ตามริมกำแพงผิวขรุขระเข้ากับบรรยากาศนั้นก็คงราคาสูงจนประเมินไม่ได้ 

นี่มันจะพาไปถึงไหนเนี่ย?

ผมเอียงคอ หยุดยืนอยู่หน้าประตูตรงสุดทางเดิน ประตูไฟฟ้าทำจากกระจกฝ้าและกรอบ

อะลูมิเนียมฉาบสีทองให้ความรู้สึกหรูหรา

“ยินดีต้อนรับครับ”

ร่างที่ยืนอยู่อีกฟากของประตูเป็นชายชุดดำคล้ายๆ ทักซิโด เขากล่าวต้อนรับก่อนจะก้มศีรษะให้ผม

เอ๋?

ด้วยความมึนงง ผมจึงเดินผ่านพนักงานต้อนรับเข้าไปด้านใน

โห...!

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ผมยืนยิ่งด้วยความตะลึง

สุดยอด!

ที่แห่งนี้เงียบสงบราวกับเป็นอีกโลหหนึ่งที่ความวุ่นวายสับสนเข้ามาไม่ถึง หินแกรนิตสีดำขัดจน

ขึ้นเงาปูพื้นตลอดทางเดิน ส่วนเพดานถูกออกแบบให้สูงเกือบเท่าอาคาร 3 ชั้น แต่ที่สะดุดตามาก

ที่สุดคงเป็นเสาหินทรงกลมสีไวน์ที่ตั้งเรียงรายเป็นแถวอยู่ตรงโถง มีบันไดขนาดใหญ่สร้างจาก

หินแบบเดียวกันอยู่ข้างหน้า บริเวณราวขับถูกออกแบบให้ดูสง่างามสมบูรณ์แบบ บนผนังตรงใกล้ๆ

กับหัวบันไดมีภาพวาดขนาดใหญ่ของเมืองโบราณริมทะเลและหมู่เรือสีแดงประดับอยู่ แม้แต่องค์

ประกอบยิบย่อยในภาพนั้นยังจัดได้อย่างลงตัว ฝีแปลงและสีสันที่เลือกใช้ทำให้ดูเป็นของเก่า

เหมาะกับสถานที่ ห้องด้านในมีโซฟาสีดำหลายชุด จัดเว้นระยะกว้างขวาง ไม่อึดอัด เคาท์เตอร์

ของพนักงานถูกสร้างแบบติดผนัง มีพนักงานต้อนรับในเครื่องแบบยืนด้วยท่าทางผึ่งผาย

ที่นี่เป็น... ล็อบบี้โรงแรมเหรอ?

ผมคิดพลางมองรอบข้างอย่างตื่นเต้น

ผมเป็นแค่เด็ก ม.ต้น แต่ก็เคยไปโรงแรมบ้าง ถึงจะเป็นแค่โรงแรมสามดาวที่ใช้จัดงานแต่งงาน

ของญาติก็ตาม

โรงแรมในคราวนั้นใช้พรมสีชมดู ไร้รสนิยมสุดๆ ไหนยังจะมีโคมระย้าสีทองแสบตา ดอกไม้ช่อ

ยักษ์กลางงานก็จัดแบบมือสมัครเล่น

ผมเคยเห็นแต่โรงแรมระดับนั้น จึงจินตนาการโรงแรมในแบบอื่นไม่ค่อยออก

แต่ที่นี่... ให้ความรู้สึกที่ต่างกันอย่างชัดเจน

ผมด้าวไปบนพื้นหินแกรนิตชั้นดี ยางของรองเท้าผ้าใบคู่เก่าเสียดสีกับพื้นดังเอี๊ยดๆ ตลอดทาง เฮ้อ

ดูเฉิ่มอย่างไรไม่รู้ อายชะมัด

ทั้งที่ควรจะเดินออกไป แต่ผมก็ไม่สามารถละสายตาจากล็อบบี้นี้ไปได้ มันสวยจนดึงให้ผมยืนอยู่

ตรงนั้นต่อ

สมบูรณ์แบบไปทุกจุด

ผมแหงนหน้ามองเหนือศีรษะ เพดานด้านบนสูงราวกับในโบสถ์ แค่เงยหน้ามองก็ทำเอาปวดคอ

ไปหมด ลักษณะที่สวยงาม ทั้งการเว้นช่องว่าง ทุกอย่างลงตัว ให้บรรยากาศโออ่าเมหือนอยู่ใน

หนังย้อนยุค ผมรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา

ทำไมถึงสวยอย่างงี้นะ

ผมเดินทอดในล็อบบี้ด้วยความชื่นชม แต่จู่ๆ ก็สังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ผมหันหลัง

กลับไปทางประตูทางเข้าที่ติดกับลานจอดรถ ประตูที่ผมเดินเข้ามาถูกเปิดออกอย่างนุ่มนวลด้วย

มือของพนักงานต้อนรับคนเดิม ก่อนที่เสียงรองเท้าหนังอย่างดีกระทบพื้นห้องจะดังไปทั่ว

อ๊ะ!

ผมได้แต่จ้องมองร่างที่เข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกอย่างด้านเหมือนจะหยุดความเคลื่อนไหวเมื่อ

คนๆ นี้ก้าวเข้ามา เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง โครงหน้าด้านข้างได้รูป เรือนผมสีดำสนิทจัดเป็นทรง

เนี๊ยบ เมื่อรวมกับการแต่งกายที่ดูมีรสนิยมก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวของเขาดูเปล่งประกายผิดจาก

คนอื่นๆ

สุดยอดเลย...

ผมไม่สามารถละสายตาไปจากคนที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางราวกับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่นี้ได้เลย... เขา

เป็นคนที่ดูดีที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนแบบนี้อยู่ในโลก ทันใดนั้นเอง จู่ๆ ผู้ชายคน

นั้นก็หันมาทางผมที่กำลังตกตะลึง

หวา!

อะไรกันเนี่ย?

ผมรู้สึกใจเต้นแรง ดวงตาสีฟ้าตรงหน้านี้สวยราวกับแซฟไฟร์ แต่ก็เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง... เขา

อาจจะกำลังคิดว่าเด็กอย่างผมมาทำอะไรในที่แบบนี้

ผมได้แต่ตัวแข็ง ไม่สามารถขยับตัวได้... ไม่ใช่ว่าผมชอบมายืนจ้องตากับผู้ชายด้วยกันแบบนี้

หรอกนะ แต่ถึงจะอยากหลบไปทางอื่นแค่ไหน ผมก็ไม่สามารถทำได้ เหมือนกับดวงตาของตัว

เองถูกอะไรบางอย่างดึงดูดเข้าไป

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?

หัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

จริงอยู่ว่าผู้ชายคนนี้ดูดีมาก แต่เวลาคนเรานึกชมเพศเดียวกัน จะมีอาการแบบนี้ด้วยเหรอ? นี่ผม

เป็นอะไรไปเนี่ย?

“ชินญอร์ คาสติลลิโอนี” 

 เสียงเรียกดังก้องไปทั่วล็อบบี้ ชายวัยกลางคนในชุดทำงานวิ่งเข้าไปหา ‘เขา’ ด้วยท่าทางรีบร้อน ดู

จากท่าทางของคนมาใหม่ ผมเดาเอาเองว่าน่าจะเป็นระดับผู้บริหารของที่นี่ล่ะมั้ง

เมื่อสายตาคมกริบถอนออกไปหาคนเรียกแทน วินาทีนั้นผมจึงได้สติกลับมา ระหว่างที่ลุงพูดกับ

คนๆ นั้นด้วยภาษาอิตาเลี่ยน ผมก็รีบถือโอกาสหันหลัง ตั้งใจจะรีบเดินออกไปเหมือนกำลังหนี

อะไรบางอย่าง ทันทีที่พ้นตัวโรงแรมมาได้ ผมก็เดินไปตามทางเดินวงกตเส้นเดิม ไม่นานก็กลับ

เข้าห้างสรรพสินค้าที่เต็มไปด้วยผู้คนอีกครั้ง

เฮ้อ เกือบไปแล้ว...

ผมถอนหายใจ ยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในอก ภาพชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีแซฟไฟร์กับ

ล็อบบี้ที่หรูหรายังคงแจ่มชัดอยู่ในความคิด

อย่างกับหลุดไปอีกโลกแน่ะ

ทำไมถึงดูดีได้ขนาดนั้นนะ...

ผมเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนใจ

พื้นที่ของโรงแรมที่ถูกคำนวณออกมาอย่างดี การตกแต่งที่ต้องผ่านการออกแบบหลายขั้นอย่าง

ไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าใครมาเห็นก็คงสัมผัสได้ถึงความสง่างาม

ตอนนั้นเองที่หัวใจของผมที่เต็มไปด้วยเรื่องกีฬาจนแทบไม่เคยแตกศิลปะ และยิ่งกว่าห่างไกลจาก

เรื่องของการออกกลับร้อนรุ่มขึ้นอย่างประหลาด

ถ้าสักวัน ผมสามารถสร้างสถานที่ที่สวยงามขนาดนั้นได้ด้วยตัวเองมันจะวิเศษขนาดไหนนะ...

...................................................................................................

ตัวอย่างการแปลส่วนที่ 2 (ไม่ได้ต่อจากส่วนแรกนะคะ)

ดีโน่ คาสติลลิโอนี

หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา การได้พบกับเขาอีกครั้งทำให้รู้สึกว่านี่อาจจะเป็นพรหมลิขิต... ให้ตายเถอะ ฉันคิดอะไรแบบนั้นออกมาได้ยังไงนะ

ฉันชื่อดีโน่ คาสติลลีโอนี อายุยี่สิบเก้า ฉันเกิดมาในฐานะทายาทสืบสกุลและว่าที่หัวหน้าคนต่อไปของคาสติลลิโอนี หนึ่งในตระกูลที่ทรงอิทธิพลของอิตาลี ถึงท้ายที่สุดบริษัทที่ฉันตั้งขึ้นจะต้องถูกรวมกิจการเข้ากับกลุ่มบริษัทคาสติลลิโอนี แต่ฉันก็บริหารงานสำนักงานออกแบบแกเลอเรีย คาสติลลิโอนีแห่งนี้ด้วยตนเองมาตลอด

เด็กคนนี้คงจำฉันไม่ได้ แต่ฉันไม่เคยลืมเขาเลย พวกเราเคยเจอกันเมื่อสี่ปีก่อนในล็อบบี้โรงแรมแกรนด์โฮเต็ลโตเกียว ที่นั่นเป็นหนึ่งในโรงแรมของญี่ปุ่นที่ฉันออกแบบเองทั้งภายนอกภายใน

ช่วงนั้นมีงานเข้ามาเยอะมาก ฉันต้องทำงานจนไม่มีเวลาหยุดพักและเกือบจะตัดสินใจเลื่อนการบินไปควบคุมงานก่อสร้างที่ญี่ปุ่นอยู่แล้ว แต่หลังจากคิดดู ถ้าไม่ไปตอนนั้นก็คงไม่ได้จัดการงานเสียทีแน่ ฉันจึงจดเวลาไปญี่ปุ่นในตารางงาน และออกเดินทางหลังจากเคลียร์งานหามรุ่งหามค่ำจนเสร็จ

ตอนก้าวเข้าไปในแกรนด์โฮเต็ลโตเกียว ฉันรู้สึกหงุดหงิดจากการพักผ่อนไม่พอ ไหนจะเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ซ้ำยังต้องมาโมโหบริษัทรับเหมาที่ไร้ความรับผิดชอบจนงานก่อสร้างล่าช้าเกินกำหนด 

แต่... สายตาที่จับจ้องมาจากตรงล็อบบี้ทำให้ฉันหยุดเดิน ก่อนจะต้องมองกลับไปยังเจ้าของดวงตาคู่นั้นราวกับถูกดึงดูด

เขาเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง น่าจะอยู่ประมาณชั้นมัธยมต้น ร่างเพรียวสมส่วนอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวธรรมดาๆ กับกางเกงยีนส์ขาดๆ ตัวหนึ่ง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำเป็นเงา จัดง่ายๆ ไม่เป็นทรง ใบหน้าเรียวเล็กจนเหมือนจะประคองไว้ได้ในมือเดียว แก้มเนียนกับผิวคล้ำนิดๆ ดูอ่อนนุ่ม จมูกโด่งสวยและแผ่นหลังยืดตรงทำให้เขาดูเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ตาสองชั้นเห็นเป็นเส้นชัด ใต้แพขนตายาวงอนยังมีดวงตาสีดำขลับเหมือนหินภูเขาไฟ ความงดงามและดวงตาเป็นประกายทำให้รู้ว่าเขามีเสน่ห์ด้วยจิตใจที่หนักแน่นเข้มแข็ง
ขณะเดียวกันริมฝีปากบางโค้งได้รูปนั้นกลับทำให้ความแข็งกร้าวอย่างผู้ชายทั่วไปถูกลดทอนลง... แต่นั่นกลับทำให้ทุกส่วนผสมชั้นเลิศเข้ากันได้อย่างสมดุล

ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อฉันมองเขา ฉันก็รู้สึกเหมือนหัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นๆ จนเหมือนจะหลุดออกมาจากอก

 ทำไมเขาถึงสวยขนาดนี้?

ล็อบบี้โรงแรมที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้นโดยใช้โบสถ์ยุคกลางมาเป็นแรงบันดาลใจ... ช่างเข้ากับเขาจริงๆ

แสงจากโคมไฟสาดลงมาต้องตัวเขาเหมือนสปอต์ไลท์ ฉันรู้สึกเหมือนกับเห็นเงาของปีกสีขาวที่งดงามของเหล่าเทพในภาพเขียนยุคเรอเนสซองค์งอกออกมาจากแผ่นหลังนั้น

...เทพหนุ่มที่ลอบหลบลงมาจากสรวงสวรรค์ของพระผู้เป็นเจ้า...

ฉันได้แต่จ้องมองภาพสวยงามตรงหน้าโดยไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว อีกฝ่ายเองก็มองกลับมาด้วยแววตาประหลาดใจ

“ซินญอเร คาสติลลิโอนี”

จู่ๆ เสียงของผู้บริหารโรงแรมก็ทำลายความเงียบสงบระหว่างเราทั้งสอง และวินาทีที่ฉันตกใจจนหันไปตามเสียงเรียก เวทมนต์ที่หยุดตรึงเวลาไว้ก็ถูกคลายออก

เขาหันหลังจากไปเหมือนกับพยายามหนีให้พ้นจากสายตาฉันโดยเร็ว

‘อย่าเพิ่งไป’

ฉันพึมพำออกมา อยากจะสาวเท้าออกตาม แต่จิตสำนึกในฐานะผู้ใหญ่ก็หยุดไว้...

ไม่ใช่รักแรกเสียหน่อย ถึงกับจะตามเด็กผู้ชายคนหนึ่งไป คิดอะไรของนายน่ะ

ระหว่างที่ยืนลังเล เขาก็วิ่งหายไปแล้ว... เหมือนภาพที่เห็นเมื่อครู่เป็นแค่ความฝัน แต่เขาคงไม่ใช่ภาพลวงตาของเทพผู้งดงามที่จิตใจสร้างขึ้นจากความเหนื่อยล้าตลอดการเดินทางหรอก เขาเป็นคนจริงๆ และฉันก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง โดยไม่สามารถลบภาพเขาออกจากใจ ได้แต่เสียใจมาจนถึงวันนี้ที่ปล่อยให้เขาจากไปโดยไม่ออกติดตาม

แต่...

ทันทีที่ได้เห็นรูปร่างผอมเพรียวที่มายืนนิ่งอยู่หน้าบริษัท ฉันก็รู้สึกเหมือนภาพฝันในครั้งนั้นหวนกลับมาอีกครั้ง

ใครจะไปคิดว่าเทพองค์นั้นจะมาปรากฏตัวต่อหน้าอีกครั้ง? ร่างกายที่เคยเยาว์วัยเติบโตขึ้น แก้มที่เคยนิ่มน่าสัมผัสก็เริ่มเข้ารูปตามแบบโครงหน้าของวัยรุ่น

ต้องเป็นคนเดียวกันแน่ เพราะฉันไม่เคยลืมเขา ไม่มีทางที่จะจำคนผิด ฉันมองไปที่เขาด้วยความตกตะลึง

ตอนนี้ ความงดงามที่เหมือนกับเปล่งประกายได้นั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาก็คือรอบตัวเขาที่เติบโตขึ้นยิ่งดูเย้ายวน เหมือนถูกห้อมล้อมด้วยเสน่ห์หอมหวานน่าหลงใหล

ดวงตาสวยราวกับอัญมณีจ้องตรงมาที่ฉัน ทำให้ฉันสบตากลับไปอย่างสนใจ ก่อนจะสังเกตเห็นแพขนตาที่เปียกชุ่มเป็นประกายล้อแสงไฟ

ฉันมองสำรวจไปทั่วตัว ตอนนี้ยังไม่เข้าฤดูใบไม้ผลิ อากาศในตอนค่ำยังเย็นเยียบ แต่เขากลับไม่สวมเสื้อกันหนาว มีแค่เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายกับกางเกงยีนส์ขาดๆ และกระเป๋าสะพายทรงบอสตันใบใหญ่เท่านั้นเอง

ดวงตาคู่นั้นจ้องตรงมาที่ฉัน ก่อนที่เจ้าของจะทำเหมือนเมื่อสี่ปีก่อนคือหันหลัง ทำท่าจะเดินจากไป แต่คราวนี้ฉันรีบตรงเข้าไปจับบ่าของเขาไว้แน่น!

น้ำตาที่เอ่อครอต้องแสงไฟร่วงลงบนพื้น หัวใจของฉันเหมือนจะถูกบีบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเขาร้องไห้ออกมา

“ร้องไห้ทำไม?”

ฉันถามเสียงต่ำ

“ฮึก...”

เสียงสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นก่อนที่น้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้จะไหลลงมา

“ผม... ผมอยากเป็นสถาปนิก ถึงได้มาที่โรม...”

น้ำเสียงใส กังวาน เหมาะกับร่างงดงามของเขา ถึงแม้สำเนียงจะเพี้ยนไปบ้าง แต่ก็น่าแปลกที่มันทำให้หัวใจถึงกับสั่นไหว

“แต่อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนโกงเงินหนีไปแล้ว... ที่พักก็ไม่มี คืนนี้จะนอนที่ไหนก็ไม่รู้”

นี่คือความฝันหรือเปล่า?

ฉันนึกสงสัยพลางมองเด็กหนุ่มตรงหน้า เทพองค์เดิมที่คิดว่ากลับสวรรค์ไปเสียแล้วมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน ทั้งยังร้องไห้เสียงหวานราวกับจะล่อลวงให้คนฟังกระทำผิด

“พวกเด็กที่เดินมาหน้าบริษัทฉันก็เคยเล่าอะไรคล้ายๆ แบบนี้มาไม่รู้กี่คนต่อกี่คนแล้ว”

คำพูดนั้นหลุดออกไปโดยไม่ทันคิด วินาทีนั้นเองที่ความโกรธฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น

“คุณจะบอกว่าผมโกหกใช่ไหม?”

เขาพูดออกมาพลางกำมือแน่น

“ทั้งที่ผมฝันอยากจะทำงานในบริษัทของคุณ อุตส่าห์ตั้งใจเรียนมาตลอด แต่คุณกลับ... พอกันที! บริษัทแบบนี้ผมไม่อยากเข้าไปทำแล้ว!”

เขาตะโกนเสียงดังก่อนจะพยายามสะบัดมือออก แต่ฉันไม่มีวันปล่อยเขาไปอีกแล้ว

ต่อให้เป็นบททดสอบของพระเจ้า

ต่อให้เป็นความผิดบาปที่จะไม่มีทางได้รับการให้อภัย

ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก สมองของฉันหวนนึกถึงวันเวลาอันแสนทรมานที่ไม่นสามารถลบภาพของเขาออกจากใจได้ ฉันไม่อยากปล่อยมือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ริมฝีปากของฉันขยับขึ้นโดยอัตโนมัติ ฉันยิ้มที่มุมปาก

“น่าสนใจๆ กล้าพูดกับฉันแบบนี้แสดงว่ามั่นใจฝีมือตัวเองมากสินะ ถ้างั้นมานี่เลย”

ฉันดันเขาเข้าไปในรถลีมูซีน ก่อนจะปิดประตู รู้สึกเหมือนกับกำลังใส่กุญแจกักขังเทพองค์นี้ไว้ในกรง ไม่ปล่อยให้ได้บินกลับขึ้นสู่ฟากฟ้าอีกต่อไป...

~To Be Continue in Allure Of Love~

Slave Of Night

Story By Haruhi Tono

Illust By Ayano Yamane

Translater by Lapin

Edit By Lucifer,hi-ka-ru

Graphic design By Lucifer

Pin up : มี

กระดาษ : ถนอมสายตา

In Stone Now!

ราคา 250 บาท (รวมค่าส่งลงทะเบียนแล้ว)

มีอะไรสามารถสอบถามได้ที่

E-mail: able_sealon@yahoo.com

ไม่รับสั่งจองใดๆ ทั้งสิ้น
ท่านสามารถสั่งซื้อได้ที่ร้านและทางไปรษณีย์ได้ในวันดังกล่าว

*สำหรับคนซื้อ 400 เล่มแรกทั้งทางร้านและสั่งไปรษณีย์จะได้แถมโปสการ์ด 2 ใบซึ่งเป็นฉากที่ถูกเซ็นเซอร์ไปเนื่องจากวิกฤต(ภายในยังมีภาพนี้อยู่แต่ถูกเซ็นเซอร์บางส่วนไป)
*สำหรับหนังสือล็อตหลังจากนี้จะแถมโปสการ์ด 1 ใบ

เนื้อเรื่องย่อ

มิสุฮาระ ซาโตชิ ตำรวจหน่วยสืบสวน 1 ได้ถูกมอบหมายคดีฆาตกรรมรายหนึ่งซึ่งมีผู้ต้องสงสัยเป็น เด็กหนุ่มขายบริการ เมื่อลองสืบลึกลงไปแล้ว นักสืบหนุ่มก็พบว่าเบื้องหลังธุรกิจผิดกฏหมายนี้ยังมีผู้มีอิทธิพลมืดพัวพันอยู่หลายราย และหนึ่งในนั้นก็คือ วากิซากะ โคชิ นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง แต่เบื้องหลังกลับเต็มไปด้วยปริศนาดำมืด

..............................................................................................

ตัวอย่างการแปล (ไม่ได้เริ่มจากหน้า 1 นะคะ)

หลังจากเด็กหนุ่มบนเวทีถูกชายร่างกำยำสองคนล่วงละเมิดอย่างไร้ความปราณีจนได้แต่กรีดร้องเสียงดังลั่นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายเหยื่อที่น่าสารก็ถูกนำตัวลงไปจากเวที และมิงิมาสึก็ปรากฏตัวขึ้นโดยถือไมค์ไว้ตรงหน้าอก

ปกติพวกตำรวจจะตั้งกฎเอาไว้ว่า การออกนอกสถานที่ต้องทำงานเป็นทีม ทีมละ2 คน แต่ในบริเวณนี้กลับไม่มีใครที่มีลักษณะคล้ายกับเป็นคู่หูของซาโตชิเลย นี่หมายความว่า เด็กหนุ่มลอบเข้ามาในนี้ตามลำพัง

เอาล่ะเด็กโง่ ทีนี้จะทำยังไง?

แขกวีไอพีในนี้ส่วนใหญ่เกลียดตำรวจเข้ากระดูกดำ ถ้ารู้ว่าคนบนเวทีเป็นตำรวจ แถมยังเป็นนักสืบจากแผนก 1 อันลือชื่อ ไม่ใช่แค่พวกกองปราบธรรมดาล่ะก็...คนพวกนี้ต้องคึกคักขึ้นอีกหลายเท่า แต่ไม่ว่านายตำรวจตาสวยจะตกอยู่ในเงื้อมมือของใคร ก็มีแต่ขุมนรกรอคอยอยู่เท่านั้น

หลังจากที่มิงิมาสึการเผยทุกซอกทุกมุมของร่างบางให้แขกได้ชื่นชมกันทั่วถึงแล้ว เเจ้าของคลับก็กล่าวประโยคที่วากิซากะกำลังคาดอยู่ในใจออกมาพอดี

“หวังว่า ทุกท่านคงชื่นชอบสินค้าชิ้นใหม่ของเรานะครับ นานๆ เราจะมีของดีอย่างนี้มาเสนอ ผมจะบอกความลับสำคัญกับทุกท่านอีกอย่าง นอกจากชายหนุ่มคนนี้จะเป็นหนุ่มหน้าสวย รูปร่างงดงามแล้ว เขายังเป็นตำรวจสายสืบด้วยนะครับ!”

“ฮ้า!” ทั่วทั้งห้องพากันร้องเซ็งแซ่

“ก่อนที่เราจะเริ่มประมูล ทางร้านขอตั้งกฎอะไรนิดหน่อยนะครับ นั่นคือ เราขอรับเฉพาะเงินสดเท่านั้น ท่านใดที่ประมูลได้ เราจะมอบรูปถ่ายสินค้าที่ถ่ายเอาไว้ตั้งแต่เริ่มให้เป็นหลักประกัน มีกฎง่าย ๆ แค่นี้ล่ะครับ เอาละ เราจะเริ่มต้นกันที่แสนเยนนะครับ!”

“สองแสน!”

เพียงแค่สิ้นเสียงประกาศก็มีเสียงตะโกนแทรกขึ้นมาทันที

“สามแสน” 

“ห้าแสน” 

“ห้าแสนห้า”

ผ่านไปไม่ถึง 1 นาที ราคาของนักสืบหนุ่มก็พุ่งสูงขึ้นไปหลายเท่า

“หกแสน!”

เสียงเหน่อๆ ดังมาจากโต๊ะที่เยื้องไปทางด้านหลังของวากิซากะ เมื่อชายหนุ่มหันหลังไปก็เห็น ผู้ชายใบหน้าหยาบกร้าน  ท่าทางกร่างไม่กลัวใครกำลังคีบซิการ์มวนใหญ่ไว้ที่นิ้ว ดวงตาคมขมวดคิ้วทันที...นั่นมัน หัวหน้าระดับผู้บริหารของแก๊งโทโมเอะ

ที่ผ่านมา เขาไม่ทันสังเกตเลยว่า ในบรรดาแขกในห้องมีพวกยากูซ่ารวมอยู่ด้วย เจ้าหมอนี่ต้องพกเงินสดมาเยอะแน่ ๆ เพราะโดยปกติพวกยากูซ่าก็ไม่ใช้เครดิตการ์ดอยู่แล้ว ในกระเป๋าหนังสีดำซึ่งจะให้ลูกน้องถืออยู่จะมีเงินสดจำนวนมากอัดแน่นจนกระเป๋าแทบทะลักอยู่ นี่ถือเป็นหนึ่งในสิ่งที่แสดงความภูมิฐานของแก๊งนอกกฎหมาย และแก๊งโทโมเอะก็เป็นแก๊งที่ยึดมั่นถือประเพณีเก่าๆ เอาไว้เหนียวแน่น แตกต่างจากยากูซ่าสมัยใหม่ซึ่งนิยมการประหยัด เพราะฉะนั้น เงินที่หมอนี่เตรียมมาถลุงคงมีไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านเยน

ถ้าเกิดยากูซ่าคนนี้ประมูลซาโตชิได้ไปล่ะก็...

นัยน์ตาคมตวัดขึ้นมองร่างที่ถูกพันธนาการอยู่บนเวที ถ้าเป็นอย่างนั้น ซาโตชิไม่มีทางกลับไปเป็นตำรวจได้อีกแน่ หลังถูกประมูลออกไปแล้วก็คงถูกจับไปขังไว้ที่ไหนสักแห่ง ให้เป็นทาสรับใช้ หรือไม่ก็โดนข่มขืน ถ้าโชคดีหน่อย หลังจากถูกเล่นจนหมดสภาพแล้วก็คงจะถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ แต่ถ้าโชคร้ายก็คงถูกส่งเข้าสู่ขบวนการค้าประเวณีข้ามชาติ ต้องคอยบำรุงบำเรอพวกเศรษฐีวิปริตไปชั่วชีวิต

ให้ตายเถอะ! ทำไมถึงได้โง่อย่างนี้วะ!

มือใหญ่ที่วางอยู่บนตักกำแน่นจนเห็นเส้นเลือด ความเจ็บจากเล็บที่เผลอกดลงไปในเนื้อเรียกสติกลับคืนมา เมื่อคลายมือออกก็เห็นเป็นรอยแผลถลอก

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”

จู่ๆ ไดโดจิซึ่งนิ่งเงียบมานานก็เอ่ยถามขึ้น

“ไม่มีอะไรครับ” เสียงทุ้มตอบสั้น ๆ พยายามปรับสำเนียงไม่ให้หลุดแสดงความรู้สึกภายในออกไป ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อออกมาเช็ดเลือดที่ซึมตรงฝ่ามือ

“หกแสนสองหมื่น”

“หกแสนห้าหมื่น!”

ระหว่างนั้น ราคาประมูลค่อยๆ สูงขึ้นไปเรื่อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ถ้าราคาประมูลยังสูงขึ้นไปอย่างนี้ บวกกับเงื่อนไขที่ว่า ‘ต้องจ่ายด้วยเงินสดเท่านั้น’ ไม่นาน จำนวนคนที่เข้าร่วมก็คงจะลดลง และตอนนี้ก็เหลือลูกค้าเพียง 2 รายเท่านั้นที่กำลังแย่งชิงสินค้าบนเวทีกันอยู่ คนหนึ่งก็คือ หัวหน้าระดับผู้บริหารของแก๊งโทโมเอะ กับสุภาพบุรุษสูงอายุอีกคนที่วากิซากะไม่รู้จัก ส่วนคนอื่นที่ไม่มีเงินสดติดตัวมาพอก็เปลี่ยนใจมาคอยลุ้นว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะการประมูลครั้งนี้แทน

 “เอาวะ! ล้านห้าแสน!”

ในที่สุดฝ่ายยากูซ่าก็เกทับขึ้นมาทีเดียว ดูท่าทางคงจะหมดความอดทนที่ถูกชายสูงอายุกัดไม่ปล่อย คราวนี้ทั่วห้องมีแต่เสียงอึกทึก

ส่วนทางนักโทษ ซาโตชิเองก็ถึงขีดสุดแล้วเช่นกัน แม้ว่าร่างเปลือยเปล่าของตนจะถูกจับแยกขาออกกว้างให้อยู่ในท่าที่ยั่วยวนไม่สมกับเป็นผู้ชาย ร่างโปร่งบางก็อ่อนยวบไร้แรงขัดขืน ดวงตาคู่สวยเลื่อนลอยบางครั้งก็เปล่งประกายหวานซึ่งดูออกว่าเป็นผลมาจากยาปลุกเซ็กส์ อกบางสะท้อนขึ้นลงตามการหอบหายใจ ยอดอกสีชมพูแข็งชัน ทั่วทั้งร่างอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย แก่นกายเกร็งเขม็งขึ้นทั้งที่ยังไม่ทันจะถูกเล้าโลมด้วยซ้ำ

ทำไมนายถึงปล่อยให้ตัวเองโดนทำขนาดนี้ได้นะ

ในใจของวากิซากะขัดเคืองจนแทบจะระเบิด

ซาโตชิเป็นคนฉลาดก็จริง แต่ก็ยังถือว่าเป็นนักสืบหน้าใหม่ ประสบการณ์การสืบสวนก็มีอยู่น้อยนิด มีตำรวจที่ไหนบ้างที่ออกนอกสถานที่โดยไม่พกปืน คงคิดละสิว่าการเข้ามาสืบข่าวใน ‘โอเปร่า’ จะง่ายดายเหมือนตอนเดินเข้ามาในสำนักงานของเขาล่ะสิ แถมไมใช่แค่เป็นคนใจร้อนอย่างเดียว นายตำรวจคนนี้ยังพกนิสัยหยิ่งทรนงและเกลียดความพ่ายแพ้ไว้อีก แค่นี้ก็เท่ากับพาตัวเองมาอยู่ในกับดักที่ดิ้นไม่หลุด

แล้วถ้าหากฉันซื้อตัวนายมาล่ะ? นายจะแสดงสีหน้าแบบไหนเวลาถูกฉันกอด?

ความโกรธที่มีอยู่แล้วปนกับภาพจินตนาการที่เปลี่ยนไปทำให้เลือดในกายของชายหนุ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาไม่ต่างกับลาวาร้อนระอุ

“ล้านห้าแสน! ราคาขึ้นไปถึงล้านห้าแสนเยนแล้วครับ ทุกท่าน มีท่านใดให้มากว่านี้ไหมครับ?”

เจ้าของคลับพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนแทบระงับไว้ไม่อยู่

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่มีใครให้มากกว่านี้หรอก!”

ดวงตาคมลอบมอง ยากูซ่าแห่งแก๊งโทโมเอะที่กำลังหัวเราะลั่นพลางเอนหลังพิงพนัก เหยียดขาออกด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ใบหน้าที่ส่อเค้าโหดเหี้ยมคาบซิการ์ม้วนใหญ่ไว้ในปาก ดวงตาหื่นกระหายที่มองไปยังเหยื่อนั้นเต็มไปด้วยจุดประสงค์ร้าย เดาไม่ยากเลยว่า หากได้ตัวนายตำนวจหนุ่มไป ผู้ชายคนนี้จะทรมานร่างบอบบางนั้นอย่างไรบ้าง

...ไม่แน่ อันดับแรก ผิวเนื้อนาวเนียนก็คงจะถูกซิการ์ที่คาบอยู่ในปากนั้นจิ้มลงไปจนเป็นรอยแผล

“ถ้าอย่างนั้น นักสืบรูปงามผู้นี้ก็ตกเป็นของ...”

“เดี๋ยวก่อน!”

บรรดาแขกที่นั่งเงียบลุ้นระทึกอยู่นั้นพากันมองมาที่เจ้าของเสียงทุ้มเป็นตาเดียว ‘เกิดอะไรขึ้นน่ะ?’ ดวงตาทุกคู่จ้องมองร่างสูงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะแขกพิเศษด้วยความคาดหวัง แม้แต่อาดาจิที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยังอุทานออกมาอย่างงงๆ

“คุณวากิซากะ!”

ที่ผ่านมา ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกนั้นไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาให้จับได้ ถึงการประมูลทาสจะเป็นที่ชื่นชอบของบรรดาแขกในร้าน แต่เขายังนึกห่วงว่า ประธานหนุ่มจะไม่ชอบเกมนี้นัก และถ้าวากิซากะซึ่งเข้ามาในฐานะแขกด้วยการแนะนำของเขาเกิดทำอะไรผิดพลาดขึ้นมา ก็อาจจะกระทบต่อหน้าตาของเขาไปด้วย

“เอ่อ...มีอะไรหรือครับท่าน?”

เจ้าของคลับทำหน้าไม่รู้ไม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส แต่ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา
ไอ้บ้าเอ๊ย เข้ามาขัดจังหวะทำไมวะ!

ถ้าเป็นคนทั่วไป แค่ถูกมิงิมาสึมองด้วยสายตาแบบนี้ก็คงจะหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ชายหนุ่มร่างสูงกลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่มีความหวั่นเกรงแทรกอยู่แม้แต่น้อย

“แขกมีสิทธิ์ร่วมเล่นเกมนี้ด้วยหรือเปล่า?”

“มีสิครับ” มิงิมาสึตอบพร้อมถูมือทั้งสองข้าง

“เฮ้ย!” ผู้บริหารแก๊งกระตุกตัวจากพนักเก้าอี้ขึ้นมานั่งตัวตรง ตะโกนเสียงดังลั่น แต่เสียงทุ้มที่เอ่ยแทรกขึ้นมากลับดังก้องไปทั่วห้อง

“ยี่สิบล้านเยน”

วากิซากะเสนอราคาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ฮ้า!?”

“ยี่สิบล้านเหรอ!?”

เสียงฮือฮาจากโต๊ะต่างๆ ดังกระหึ่ม บรรดาแขกต่างก็พยายามชะเง้อคอมองดูผู้ท้าแข่งคนใหม่

“ขอประทานโทษครับ ทางเราคงต้องแจ้งอีกครั้งว่า การประมูลครั้งนี้ ขอชำระเป็นเงินสดเท่านั้น...”

แม้ว่าประโยคที่กล่าวจะนอบน้อม แต่น้ำเสียงของมิงิมาสึกลับเจือความขบขันปนหยามหมิ่น

“ไดโดจิ” ประธานหนุ่มเอ่ยเรียกเลขาโดยไม่สนใจคำประชดประชันนั้น

“ครับท่าน” อีกฝ่ายรับคำอย่างรวดเร็วเหมือนกำลังรอคำสั่ง รีบหยิบกระเป๋าเอกสารที่ตั้งอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วลุกขึ้นยืนเคียงข้างผู้เป็นนายพรอมกับเปิดกระเป๋าประคองไว้ตรงระดับอก
“โอ้โห! นี่มัน!” เจ้าของคลับซึ่งอยู่บนเวทีถึงกับผงะ

“อะ...อะไร มีอะไร?!  ขอดูหน่อยสิ!” ยากูซ่าที่เกือบจะประมูลได้ตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด
ไดโดจิเบี่ยงตัวเพื่อให้อีกฝ่ายมองเห็นธนบัตรปึกละล้านที่เรียงรายอยู่ในกระเป๋าได้อย่างชัดเจน

“นี่มัน...ไม่น่าเชื่อ!”

ชายหน้ากร้านถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก ได้แต่ขบริมฝีปากแน่น มือหนาทุบลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น

“ทีนี้คงไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม? คุณเจ้าของคลับ?” ร่างสูงเอ่ยถามพลางลุกขึ้นรับกระเป๋าเอกสารจากเลขา แล้วเดินตรงไปหน้าเวที

“นั้นมัน...วากิซากะนี่!”

“หมอนั่นเองเรอะ...!”

คราวนี้เสียงกระซิบดังขึ้นมาจากโต๊ะต่าง ๆ ผู้ตกเป็นเป้าสายตายื่นกระเป๋าให้มิงิมาสึ ใบหน้าหล่อเหลาสะบัดไล่ชายชุดดำที่คุมตัวร่างบางเอาไว้

“ถอยออกไปซะ!”  ลูกสมุนทั้งสองทำตามอย่างว่าง่าย

“นายตำรวจคนนี้เป็นของผม” 

ขาเรียวยาวก้าวขึ้นไปบนเวที ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทราคาแพงออกมคลุมลงบนร่างขาวนวล นักโทษตอบสนองได้เพียงแค่ไหวไหล่นิดๆ วงหน้าเรียวก้มต่ำ ยาที่ใช้คงจะแรงเอาการ สติของร่างบางดูเหมือนจะหลุดลอยไปพร้อมกับฤทธิ์ยาที่เพิ่มขึ้น

“ผมพาตัวเขาไปได้หรือยัง?”

“เอ่อ...ได้ครับ เชิญตามสบาย”

“เอาข้อมูลในกล้องดิจิตอลมาด้วย”

“ทางเราจะส่งไปให้ทางอีเมล์ทีหลังครับ หรือจะให้ปริ๊นท์ส่งไปทางไปรษณีย์ก็ได้นะครับ”

“ไม่ได้! คุณต้องเอาภาพทั้งหมดมาให้ผมเดี๋ยวนี้!”

“เอ่อ...คือ...คุณครับ...”

“เดี๋ยวนี้!”

ถึงจะไม่ได้ขึ้นเสียงเลยแม้แต่ประโยคเดียว แต่น้ำเสียงข่มขู่บวกกับท่าทีแข็งกร้าวก็สื่อความหมายว่าไม่ยอมอ่อนข้อเด็ดขาด มิงิมาสึจำต้องยอมทำตามอย่างเสียไม่ได้ เจ้าของคลับสั่งให้ชายชุดดำดึงเมมโมรี่ออกมาจากกล้องดิจิตอลแล้วส่งมอบให้กับผู้ที่ประมูลได้

“ทั้งหมดมีแค่นี้แน่นะ?”

“แน่นอนครับ ท่าน”

“เสื้อผ้าของเขาละ?”

“รอสักครู่ครับ”

“ไดโดจิ”

เลขาของชายหนุ่มก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะยื่นมือไปปลดลูกปิงปองเปียกชุ่มที่อุดริมฝีปากของซาโตชิออก อ้อมแขนแข็งแกร่งประคองร่างบอบบางไว้แนบอก ลำคอระหงหงายไปด้านหลัง แขนเรียวตกห้อยลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่ใบหน้าเนียนก็ค่อยๆ เผยอตาปรือขึ้น จ้องมองใบหน้าของวากิซากะก่อนที่น้ำตาซึ่งเอ่อคลออยู่จะค่อยๆ หยดลงมา

ดวงตาคมอ่อนแสงลง นึกหวังในใจว่า เหตุการณ์ในคืนนี้จะเป็นเพียงฝันร้ายในใจของนายตำรวจหนุ่ม

วากิซากะช้อนร่างนั้นขึ้นมาอุ้ม พร้อมกับพึมพำเบาๆ

“เป็นคืนที่สนุกจริงๆ นะ”

ร่างสูงก้าวลงจากเวที อำลาคู่ค้าแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของชายหนุ่มกับเลขาที่ค่อยๆ จางหายไป
..........................

ภาพเบื้องหน้าแยกออกเป็นสองก่อนจะค่อย ๆ กลับมารวมกัน

ใบหน้าเรียวค่อยๆ ปรือตาขึ้น ก่อนจะพบว่า ตนเองนอนอยู่บนเตียงนุ่ม บนร่างมีเพียง สวมกางเกงตัวเดิมกับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่หลุดลุ่ย เข็มขัดกับถุงเท้าหายไปแล้ว

‘จริงสิ...เราแฝงตัวเข้าไปในโอเปร่าเพื่อสืบเรื่องคดีฆาตกรรมนั่น...’

ขณะที่กำลังทบทวนเหตุการณ์ต่าง ๆ สมองที่มึนชาก็เริ่มกระจ่างขึ้น ความทรงจำค่อยๆ กลับคืนมา
ห้องลับที่อยู่ในชั้นใต้ดิน...เพราะว่าเขาลอบเข้าไปได้อย่างง่ายได้ก็เลยประมาทจนถูกพวกนั้นจับตัวได้ และในที่สุดพวกมันก็รู้ว่าเขาเป็นตำรวจ…

ร่างบางใจหายวาบ  รีบยกศีรษะขึ้นจากหมอน แต่ร่างกายกลับหนักราวกับถ่วงด้วยตุ้มเหล็ก  แขนขาไม่ยอมขยับตามคำสั่ง และที่สำคัญ...ทั่วร่างของเขากำลังอัดแน่นไปด้วยความปรารถนาและความทรมานที่ไหลเวียนไปทั่วทุกอณู เลือดในกายเดือดพล่าน บริเวณท้องน้อยเต้นตุบๆ จังหวะเดียวกับหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำ ส่วนกลางลำตัวตั้งชัน ขยับขยายจนเป้ากางเกงคับแน่นและปวดเกร็งไปหมด

ช่างเป็นร่างกายที่น่ารังเกียจและน่าอับอายจนซาโตชิอยากจะตายไปเสียเดี๋ยวนี้

ยาปลุกที่ยังหลงเหลืออยู่กำลังส่งผลต่อร่างกาย นายตำรวจหนุ่มเริ่มรู้สึกคลื่นไส้วิงเวียน ยิ่งเมื่อนึกถึงภาพอัปยศบนเวทีนั่นแล้ว ร่างบางก็แทบจะนอนหายใจระรวย ใบหน้าที่ส่อแววกระหายและพึงพอใจของบรรดาแขก เมื่อเขาถูกจับให้ทำท่าทางยั่วยวนต่างๆ นาๆ นั่นยิ่งทำให้เจ็บอายจนต้องปิดเปลือกตาลง พร้อมกับหอบหายใจถี่ เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมาเต็มหน้าผาก

ทันใดนั้น ร่างบางก็รู้สึกว่ามีมือมือหนึ่งยื่นมาไล้เส้นผมที่ติดอยู่ตรงแก้มและตามหน้าผาก ก่อนที่จะทาบหลังมือลงไปเหมือนจะวัดไข้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านทำให้ต้องปรือตาขึ้นมา

“...คุณ...วากิซากะ”

ร่างสูงที่อยู่ข้างเตียงคือ วากิวากะ โคชิ ประธานหนุ่มสวมสูทชั้นเดียว แต่ก็ยังดูสง่างามเหมือนที่ทุกครั้งที่พบกัน 

“เป็นไงบ้าง?”

ใบหน้างามเบือนไปอีกทางเพื่อหลบดวงตาคมที่จ้องตรงมา ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความอึดอัดกระอักกระอ่วนแบบนี้ จะให้เขามองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ ได้อย่างไร แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจดี จึงไม่ได้ทักท้วงอะไร

“นี่ที่ไหนครับ...?”

“โรงแรม” เสียงทุ้มตอบสั้น ๆ

แม้ว่าขอบเขตสายตาที่มองเห็นจะเป็นเพียงแค่มุมหนึ่งของห้องก็ยังดูรู้ว่า ห้องนี้ได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา สอดแทรกความทันสมัยเข้าไปได้อย่างลงตัวราวกับเป็นผลงานของมัณฑนากรอันดับหนึ่ง เตียงที่ซาโตชินอนอยู่นั้นมีขนาดใหญ่เป็นสองเท่าของเตียงขนาดคิงไซส์ ฟูกก็หนานุ่มนอนสบาย

คนอย่างประธานวากิซากะคงต้องเลือกใช้บริการโรงแรมห้าดาวอยู่แล้วนี่นะ

“ว่าไง? จำอะไรได้บ้างไหมล่ะ?”

ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่นเมื่อได้ยินเสียงถามกึ่งแดกดันนั้น แม้ว่าสติจะเลือนราง แต่เขาก็จำเรื่องที่เกิดขึ้นได้เกือบหมด โดยเฉพาะภาพร่างสูงที่ก้าวเข้ามาร่วมการประมูลอย่างไม่คาดฝัน  แต่การตื่นมาพบชายหนุ่มยืนรออยู่ข้างๆ แบบนี้ก็ทำให้ความเครียดและความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในใจมาตลอดหลายชั่วโมงค่อยเบาบางลง

“ทำอะไรโง่ ๆ”

“อย่าเพิ่งพูดอะไรได้ไหมครับ!?”

ตอนนี้เขาไม่อยากให้ใครมาซ้ำเติมอะไรทั้งนั้น ‘ขอให้ผมอยู่คนเดียวสักพักเถอะ’ เสียงในใจร่ำร้อง

“คนเขาอุตส่าห์ช่วย ยังทำหน้าแบบนี้ใส่อีก หัดมีมารยาทกับคนอื่นเสียบ้าง ทำไมหย่อนการอบรมถึงขนาดนี้นะ?”

“แล้วผมขอให้คุณช่วยหรือไง?!”

อาจจะเพราะสภาพร่างกายที่ไม่ปกติ บวกกับที่คนตรงหน้าเป็นคนที่ไม่อยากให้มาเห็นภาพอ่อนแอแบบนี้มากที่สุด เมื่อต้องมาเจอสายตาตำหนิติเตียนกับน้ำเสียงประชดประชันแบบนี้เข้า อารมณ์ที่แปรปรวนอยู่แล้วจึงยิ่งปั่นป่วนมากจนร่างบางดันทุรังเถียงขึ้นมา

“เหอะ! จะทักทายกันดี ๆ ก็ไม่ได้นะ”

เสียงทุ้มที่คำรามอยู่ในลำคอ บวกกับสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววกร้าวไว้ลึกๆ นั้นทำให้คนปากกล้าถึงกับชะงัก ดวงตาคู่สวยลอบมองคู่สนทนาราวกับจะประเมินความอันตราย แต่กลับเผลอไปสบตากับดวงตาคมดุดันคู่นั้นเข้าจนได้

“ก็ดี! คราวนี้ฉันจะได้ถือโอกาสสั่งสอนมารยาทให้นายเสียเลย”

มือแกร่งกระชากผ้าห่มที่คลุมร่างบางออกอย่างรวดเร็ว

“จะ...จะทำอะไรน่ะ...!”

ซาโตชิพยายามจะลุกขึ้นแต่กลับขยับไม่ได้ดังใจคิด เพราะเพียงแค่อึดใจเดียวก็ถูกร่างแกร่งกดลงมาคร่อมตัวเอาไว้จนแผ่นหลังติดกับที่นอน

“อย่า!...ออกไป ถอยไปเดี๋ยวนี้!”

ถึงจะรู้ว่าตนเองสู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ด้วยความหยิ่งในศักดิ์ศรี นายตำรวจหนุ่มจึงไม่คิดจะยอมให้ใครมารุกรานเอาตามใจชอบ กำปั้นเล็กระดมหมัดลงบนแผ่นอกของคนด้านบน รวมทั้งแขนและไหล่กว้าง พยายามทำทุกอย่างให้ตนเองจากพันธนาการ แต่เดิมซาโตชิก็เป็นคนแรงน้อยอยู่แล้ว ยิ่งมาโดนฤทธิ์ยาเข้าไปแบบนี้ พละกำลังที่มีอยู่ก็พลอยหดหายไปด้วย เขารู้ว่า อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกอะไรกับการโจมติของเขาสักนิด

ใบหน้าคมยังคงยิ้มกริ่มราวกับกำลังหยอกเย้าเด็กตัวเล็กๆ

“เหนื่อยไหม? ดิ้นแบบนี้มีแต่จะทำให้หมดแรงนะ  และที่สำคัญ...ยิ่งอาละวาด เลือดก็ยิ่งสูบฉีด ยาที่อยู่ในตัวนายก็ยิ่งแรงขึ้นด้วย” ชายหนุ่มพูดแล้วก็จับมือเล็กทั้งสองข้างบิดไขว้ไปด้านหลัง

“โอ๊ย!”

ร่างบางอุทานด้วยความเจ็บปวด ฝ่ายตรงข้ามคงกลัวว่าข้อมือของเขาจะหักจึงผ่อนแรงมือเล็กน้อย ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ แล้วกดริมฝีปากลงกับซอกคอขาวอย่างหนักหน่วง

“อย่า...! อ๊า...!”

~ To Be Continue In Slave Of Night ~

Night Passion

Story ByJinko Fuyuno

Illust By Ayano Yamane

Translater bySumire

Graphic design By Lucifer

Pin up : มี

กระดาษ : ถนอมสายตา

In Store Now!

ราคา 250 บาท (รวมค่าส่งลงทะเบียนแล้ว) 

สำหรับคนซื้อหน้าร้าน : อ.อายาโนะ 1 ใบ

เนื้อเรื่องย่อ

ทำไมคนแบบคุณถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้นะ?
ถ้อยคำที่ไม่ทันยั้งคิดนั้นหลุดออกจากปากของโอคุยามะ มิซุกิ ตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่เขาได้เห็น ซากาอิ ทากาฮิโระ เจ้าของตำแหน่งโฮสต์อันดับหนึ่งแห่งย่านราตรีของชินจูกุ

Sold Out ! Thanxx You !

ราคา 260 บาท (รวมค่าส่งลงทะเบียนแล้ว)

เนื้อเรื่องย่อ

ทุกครั้งเมื่อถึงคืนพระจันทร์เต็มดวง ด้วยอิทธิพลจากแสงจันทร์ร่างกายของทากามิผู้ซึ่งเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดา จะเปลี่ยนไปเป็นชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยความต้องการ เขาจึงต้องออกตามหาผู้จะมาสนองความเร่าร้อนนั้น คืนหนึ่งทากามิก็ได้พบกับชุนชายผู้ซึ่งทำให้เขาเร่าร้อนได้อย่างไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน แต่ความสัมพันธ์เพียงชั่วคราวนี้จะต้องสิ้นสุดลงเมื่อพระจันทร์ลาลับไป........

ตัวอย่างการแปล
ตอนที่ 1 [ไม่ได้เริ่มตั้งแต่หน้า 1 นะคะ]

"....อื...ม..."

ทากามิค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น พลังที่ได้รับจากแสงจันทร์เริ่มถูกดึงกลับไป สวิตช์ในร่างกายเริ่มสลับสับเปลี่ยนกลับมาเป็นปกติ

ห้องที่มืดสลัวและเงียบสงัดมีเพียงไฟที่หัวเตียงเพียงดวงเดียวส่องสว่างอยู่ ข้างแก้มรู้สึกได้ถึงลมหายใจของชุนที่นอนโอบกอดร่างของเขาอยู่

ร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ปกคลุมด้วยผ้าห่มจนมิด เหลือเพียงส่วนคอขึ้นไปเท่านั้นที่โผล่พ้นออกมา ทากามิค่อยๆเหลียวไปมองใบหน้าของคนที่นอนข้างๆ ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มรูปงามในแบบให้ความรู้สึกแข็งแกร่งตามฉบับของผู้ชายแท้ๆ ใบหน้ายามหลับดูผ่อนคลายปราศจากการระวังตัว เจ้าชิ้นส่วนอันใหญ่โตของเขาที่เคยโจนจ้วงเข้ามาอย่างดุดัน บัดนี้นอนสงบนิ่งอย่างผ่อนคลาย ราวกับสิงโตตัวใหญ่ที่อิ่มหมีพีมันแล้วกำลังหลับพักผ่อน

ทากามิเหยียดมือออกไปด้วยนึกอยากจะลูบไล้คางสากๆของชายหนุ่ม แต่แล้วก็รีบชักมือกลับ หากทำให้เขาตื่นขึ้นมาตอนนี้ล่ะก็อันตรายแน่

ทากามิค่อยๆเลื่อนตัวออกจากอ้อมแขนของชุนอย่างระมัดระวัง ขยับตัวลุกยืนอยู่ข้างเตียงแล้วจึงหันกลับไปมองดูใบหน้าของชุนอีกครั้ง ชั่วครู่หนึ่งแขนทั้งสองข้างของชายหนุ่มขยับไหวราวกับจะควานหาของหาย แต่ในที่สุดก็ตัดใจ ดูเหมือนความง่วงงุนจะเป็นฝ่ายชนะ

เป็นเวลาพักหนึ่งทีเดียวที่ทากามิเฝ้ามองใบหน้าของชุนอย่างตัดใจไม่ขาด หากในที่สุดทากามิก็ทอดถอนใจออกมาเงียบๆแล้วค่อยถอยห่างออกไป หยิบคว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็ว กระนั้นทากามิก็ยังอดกลับไปหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียงอีกครั้งไม่ได้

สงสัยว่าชาตินี้เราคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว ตัวเขาเองกว่าจะไปหาคู่นอนแถวๆที่พบกับชุนนั่นอีกครั้งอย่างเร็วก็คงอีกเป็นปี ถึงแม้ว่าชุนจะออกตามหาตัวเขาที่แถบนั้นอย่างไร้จุดหมาย แต่สักวันก็คงเบื่อแล้วเลิกตามหาไปเอง ไม่แน่ตอนได้พบกันอีกครั้งชุนอาจเลิกสนใจเขาไปแล้วก็ได้

ชุน......

เขาช่างเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งและดูดี.

ทากามิต้องฝืนสลัดความตั้งใจของตนทิ้งไป เขาเป็นชายคนแรกที่รู้สึกอยากจะให้โอบกอดต่อไป

แต่.........

นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้มองดูเขาแล้ว

สำหรับทากามิแล้วคู่ที่พบในช่วงเวลาพระจันทร์เต็มดวงไม่เคยมีความหมายสำหรับเขาเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มรสความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่ราวกลับมีใครยื่นมือมาฉุดรั้งจากข้างหลัง ก่อนหน้านี้ เวลาที่ร่างกายเปลี่ยนจากซากิกลับมาเป็นทากามินั้นเขาจะรู้สึกรังเกียจขยะแขยงตัวเองเสมอ ทนมองไม่ได้กระทั่งหน้าของคนพวกนี้ด้วยซ้ำ

ทากามิขยับตัวออกจากบริเวณข้างเตียงที่ยืนอยู่ มือหยิบเอาธนบัตรออกมาหลายใบสำหรับแชร์ค่าโรงแรม พอวางบนโต๊ะหัวเตียงเสร็จก็หันหลังกลับอย่างรวดเร็วราวกับจะตัดความอาลัยให้หมดสิ้น

.........ลาก่อนนะชุน

ทากามิจากไปพร้อมกับเสียงปิดประตูแผ่วเบา

ตอนที่ก้าวออกจากโรงแรมนั้น เบื้องบนฟากฟ้าพระจันทร์ดวงใหญ่ส่องแสงสว่างจ้าราวกับมีดวงตากลมโตจ้องมองมายังทากามิ แต่สักพักระหว่างที่นั่งแท็กซี่กลับบ้าน กลุ่มเมฆหนาก็ขยับเข้าบดบังดวงจันทร์จนหายลับไป ทากามิค่อยๆยกแขนโอบกอดร่างกายที่สูญเสียพลังของตน พลางทอดถอนใจอย่างห่อเหี่ยว

ภายในรถทากามิจับสาบเสื้อแจ็คเก็ตเข้าหากันอย่างหนาวสั่น เสื้อตาข่ายไม่ได้ช่วยให้ความอบอุ่นกับผิวกายแม้แต่น้อย อากาศหนาวเย็นตอนกลางคืนบวกกับร่างกายที่ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นทำให้แม้จะนั่งในรถแต่ก็ไม่รู้สึกอุ่นขึ้นมาเลย ทากามิผู้ไม่กล้ากล่าวคำพูดสั้นๆแค่ 'กรุณาปรับฮีทเตอร์ขึ้นอีกหน่อยได้มั้ยครับ' ได้แต่นั่งหนาวสั่นต่อไป

ในที่สุดก็ทากามิกลับมาถึงที่พัก บ้านของเขาเป็นแมนชันเล็กๆสะอาดสะอ้านที่สร้างมากว่า10ปี ขณะเดินขึ้นลิฟต์ไปยังห้องของตนที่อยู่ชั้น 5 ร่างกายของทากามิถึงกับสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ ทันทีที่เข้าไปในห้องเจ้าตัวจึงรีบเดินไปเปิดเครื่องทำความร้อนก่อนเป็นอันดับแรก ขณะที่รอให้ห้องอุ่นขึ้นนั้นก็จัดแจงไปหยิบผ้าห่มจากเตียงมาห่อตัวไว้ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปเปิดเครื่องทำน้ำร้อน ถ้าไม่ได้ล้างกลิ่นของซากิออกก่อนคงนอนไม่หลับแน่ๆ จนเมื่อแน่ใจแล้วว่าระบบในร่างกายกลับมาเป็นทากามิโดยสมบูรณ์ เขาจึงออกไปหยิบเสื้อนอนเตรียมไว้ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำ

หลังจากนั้นทากามิเดินออกมาด้วยความรู้สึกสดชื่น พอเหลือบมองเวลาอีกทีก็พบว่าเป็นเวลาตี2ของวันใหม่แล้ว ถ้าไม่รีบ

นอนล่ะก็.... พรุ่งนี้ยังมีวันที่แสนยุ่งวายรออยู่ หยุดไปตั้ง3วันงานต้องกองเพียบแน่ๆเลย

ทั้งๆที่รู้อย่างนั้น แต่พอล้มตัวลงนอนกลับไม่สามารถหลับตาลงได้

"ชุน........"

ทากามิได้แต่จ้องมองความมืดคิดถึงแต่เรื่องของชุนที่เพิ่งจากมาเท่านั้น

นั่นมันก็แค่ชั่วข้ามคืนเองนะ แถมนั่นมันซากิต่างหากที่เขาอยู่ด้วย เป็นคนที่ไม่ได้มาเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองที่กลับเป็นทากามิแล้วซะหน่อย ทั้งที่คิดอย่างนั้นแต่ก็ไม่

สามารถลบภาพใบหน้าแข็งแกร่งที่ได้เห็นเป็นครั้งสุดครั้งนั่นได้ลง

ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นกันจะออกตามหาบ้างไหมนะ หรือว่าจะคิดว่าก็แค่คู่รักชั่วคราวที่มาสนุกด้วยแล้วจากไป

วันพระจันทร์เต็มดวงคราวหน้าเราลองไปแถวนั้นอีกครั้งดีไหมนะ ถึงจะนึกอาลัยแต่ทากามิก็รู้ดีว่าไม่มีอนาคตสำหรับเรื่องนี้ คนที่ชุนยุ่งเกี่ยวมีความสัมพันธ์ด้วยนั้นคือซากิผู้จะมีตัวตนแค่ 3 วันในช่วงพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น ชื่อจริงหรือที่อยู่ก็ไม่สามารถบ่งบอกได้ อีกทั้งตัวเขากับซากิก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ต่อให้บังเอิญเดินสวนกันที่ถนน ชุนคงไม่แม้แต่จะหยุดมองเขาเป็นแน่....

To Be Continue In Full Moon Night

Lust Of Love

Story By Tsuyako Onizuka

Illust By Ayano Yamane

Translater by Sheela Cat

EditBy Lucifer And KanaEvil

Graphic design By Lucifer

Pin up : มี

กระดาษ : ถนอมสายตา

Sold Out ! Thanxx You !

ราคา : 250 บาท (รวมค่าส่งลงทะเบียนแล้วทุกเล่ม)

เนื้อเรื่องย่อ

ยามที่บริษัทของพ่อ อิทสึกิ ตกอยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการล้มละลาย
เขาจำต้องทำการแลกเปลี่ยนบางอย่างเพื่อความอยู่รอดกับ โคโนเอะ ทายาทผู้สืบทอดกิจการธนาคารไทโย
ชายหนุ่มรูปงาม ผู้จองหอง... ผู้เป็นพี่ชายของคนรักตัวเอง และผู้ขโมยจูบอิทสึกิไปเมื่อเจอหน้ากันครั้งแรก

คงหวังเรื่องเงินล่ะสิ
การพบกันของทั้งคู่เป็นไปอย่างเลวร้ายที่สุด!

รสจูบ... อันดุดัน แต่กลับวาบหวาม เร่าร้อน!
อิทสึกิ โกรธจนตัวสั่นด้วยความอับอาย ...
เขาถูกบีบคั้นอย่างทรมานด้วยเปลวไฟ แห่งความปรารถนาอันลึกล้ำ

ดวงตาคมกริบ จับจ้อง... แฝงความนัยที่เผาผลาญความรู้สึกผิดชอบจนมอดไหม้
ช่างเป็นใบหน้าที่เหมาะกับการโดนข่มขืนเสียจริง

คำพูดที่เชือดเฉือนอย่างร้ายกาจ ... อิทสึกิ กัดริมฝีปากแน่น
ศักดิ์ศรีที่สูญเสีย แต่เขากลับต้องยอมจำนนทั้งร่างกายและจิตใจ

ทั้งที่เป็นความสัมพันธ์ที่ซื้อด้วยเงิน... แต่ทำไมเขากลับหลงใหลชายผู้นั้นถึงเพียงนี้ ?
............................................................................

ตัวอย่างการแปล

ตอน 1

พบเขาครั้งแรกก็แทบลืมหายใจ

คางาวะ อิทสึกิยืนนิ่งงันอยู่หน้าทางเข้าห้องโถงขนาดใหญ่ ชีพจรปั่นป่วน ลำคอแห้งผากขนาดได้ยินกระทั่งเสียงกลืนน้ำลายของตนเอง ขณะเดียวกันเสียงที่ดังเซ็งแซ่จากภายในห้องอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศกลับเงียบกริบไปในชั่วพริบตา ร่างบางยืนจ้องบุรุษตรงหน้าตาไม่กระพริบ

ทั้งๆ ที่นี่เป็นการเจอกันครั้งแรกแต่ความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นนั้น ราวกับเขาคือคนแห่งโชคชะตาที่รอคอยมานานแสนนาน มันรุนแรงเสียจนพาลพาให้ขาสั่น ประสาทสัมผัสไม่รับรู้สิ่งใดเห็นเพียงภาพของตนและคนๆ นี้บนโลกเท่านั้น แม้เวลายังหยุดหมุน

หลังจากที่สมองว่างเปล่ามึนงงไปชั่วขณะ เสียงทุ้มต่ำดังกังวาลของเขาช่วยปลุกโสตประสาทของอิทสึกิให้กลับมาเป็นปกติ

เธอคือคางาวะคุงใช่ไหม?

น่าแปลกที่คนถามเองก็มีท่าทางคล้ายตกตะลึงอะไรสักอย่าง ดวงตาเรียวรีจับจ้องร่างผอมเพรียวด้วยความเคลือบแคลงใจ สายตาเฉียบคมทิ่มแทงที่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนแทบแผดเผาร่างเขาให้ลุกไหม้ทำให้คนถูกมองเสียววาบไปถึงสันหลัง ทั้งสองประสานสายตากันนิ่ง อิทสึกิหายใจเข้าลึกราวกับต้องการคลายมนต์สะกดจากเสน่ห์ของอีกฝ่ายแล้วพยักหน้าเอ่ยเสียงแผ่ว

ครับ ผม คางาวะ อิทสึกิ ยินดีที่ได้รู้จัก

อิทสึกิกล่าวทักทายตะกุกตะกักจนวาคาโกะซึ่งยืนอยู่ด้านหลังต้องคล้องแขนพาเขาเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหารพลางต่อว่าเล็กน้อย

อะไรกัน ทำไมพี่โคโนเอะถึงจ้องเอาๆ แบบนั้นล่ะ

คำพูดของหล่อนทำให้เขารู้ว่าชายหนุ่มผู้นั้นคือโกโจ โคโนเอะ ทายาทหนุ่มวัย 32 ปี บุตรชายเพียงคนเดียวของเจ้าของธนาคารไทโย จบปริญญาโทด้านการบริหารจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และสอบได้วุฒินักบัญชีภายในประเทศ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกตรวจสอบของสำนักงานใหญ่
อิทสึกิได้ฟังเรื่องราวเหล่านี้จากวาคาโกะแต่นึกไม่ถึงว่าตัวจริงจะเป็นคนมีเสน่ห์ดึงดูดใจเช่นนี้ โคโนเอะเป็นคนผิวขาว ใบหน้ารูปไข่แสดงออกถึงความเป็นคนเฉลียวฉลาด ทั้งนัยน์ตารีและเรือนผมยังเป็นสีอ่อน จมูกโด่งเป็นสันรับกับคางเรียวนั้นทำให้ดูเป็นคนเอาจริงเอาจัง ความสุขุมเยือกเย็นและดวงตาที่น่าหลงใหลคู่นั้นช่างจับใจอิทสึกิเหลือเกิน

ขอโทษครับ

ยิ่งเข้าใกล้ชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกถึงความสูงใหญ่ของร่างกายอีกฝ่าย ดูเหมือนจะสูงกว่าอิทสึกิซึ่งเป็นคนสูงอยู่แล้วประมาณครึ่งช่วงศีรษะ สงสัยจะมีดีเอ็นเอเสาไฟฟ้ากันทั้งตระกูล เพราะวาคาโกะที่เป็นน้องสาวก็มีความสูงปาเข้าไปตั้ง 170 เซนติเมตรแล้ว ส่วนโคโนเอะนั้นยิ่งสูงเกินมาตรฐานของคนญี่ปุ่นทั่วๆ ไปใหญ่ น่าจะราวๆ 190 เซนติเมตร

ไม่เพียงแต่ตัวสูงเท่านั้น เขายังมีรูปร่างได้สัดส่วน ไหล่กว้าง และเอวสอบ ท่วงท่าการยืนเองก็ดูสง่างาม ขนาดเงาที่สะท้อนบนพื้นยังสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาด แล้วชุดสูทมันระยับนั่นอีก คงจะสั่งตัดเอากระมัง ไหนจะเชิ้ตขาวตัวในกับเนคไทสีเส้นนั้น ช่างให้ความรู้สึกสูงส่งดูดีมีรสนิยมเหมาะกับแบบของชุด นี่ถ้าได้มาเจอตอนยังเป็นหนุ่ม 17 ขบเผาะล่ะก็ เห็นจะต้องจับมาเป็นนายแบบให้ได้
อิทสึกิถอนสายตาจากเทพบุตรในร่างมนุษย์เดินเข้าห้องอาหาร โดยมีวาคาโกะเคียงข้าง ตรงไปโค้งให้กับบิดามารดาของหล่อนซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ขออภัยที่ทำให้คอยครับ ผมคางาวะ อิทสึกิ

วันนี้ อิทสึกิมาทำความรู้จักในฐานะคนรักของวาคาโกะนั่นเอง

สองสามีภรรยาเจ้าของธนาคารไทโยในวัยห้าสิบกว่าลุกขึ้นยืนยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แล้วผายมือไปทางเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ ข้างโต๊ะสุดหรูสไตล์โคโลเนียล

ไม่หรอกครับ คุณมาตรงเวลาพอดี พวกเราเสียอีกที่รีบมาก่อน

เราตื่นเต้นกันมากเลยค่ะตอนวาคาโกะบอกว่าจะพาคนที่คบด้วยตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยมาแนะนำให้รู้จัก

ทั้งคู่กล่าวอย่างสุภาพจนน่าแปลกใจแต่กลับฟังดูเป็นธรรมชาติ

เป็นคนสวยถึงขนาดนี้เลยนะคะคุณ อ๊ะ ขอโทษค่ะ คงจะเสียมารยาทไปหน่อยถ้าใช้คำว่าสวยกับผู้ชาย

ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีรับคำชมทุกประเภท

อิทสึกิตอบตรงๆ ไม่มีการเขินอาย ด้วยดวงตารูปอัลมอนด์สวย นัยน์ตาดำหวานฉ่ำ ขนตายาวเป็นแพหนา ใบหน้าเล็ก จมูกได้รูป คางเรียว ริมฝีปากบางสีแดงสด ถึงกับมีคนเคยบอกว่าเพียงแค่ถอนหายใจเฉยๆ ก็ดูยั่วยวนแล้ว เขาจึงชินกับการได้รับคำชมประเภทนี้มานานแล้ว

ฝ่ายมารดาดูจะถูกอกถูกใจกับรูปโฉมของเขาเอาการอยู่ แต่ทางบิดากลับรำพึงรำพันขึ้นมาด้วยท่าทียุ่งยากใจอย่างไรชอบกล

วาคาโกะชอบคนหน้าตาดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่

แม้จะเอ่ยอย่างนั้นแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการต่อต้านคนรักของบุตรสาวแต่อย่างใด ทางอิทสึกิเสียอีกที่รู้สึกสะกิดใจกับหญิงสาวแปลกหน้าผู้หนึ่งที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยกับเก้าอี้ว่างข้างๆ หล่อน

ถ้ามาพร้อมหน้าแล้วก็เริ่มเลย

โคโนเอะนั่นเองที่เดินตามเข้ามาสั่งพนักงานในร้านและนั่งลงตรงเก้าอี้ปริศนาตัวนั้น

เมื่อพนักงานเข้ามารินไวน์เสิร์ฟให้แต่ละคนบนโต๊ะและชนแก้วกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โคโนเอะจึงได้โอกาสแนะนำหญิงสาวที่อยู่เคียงข้างให้ทุกคนได้รู้จัก

คุณมัทสึชิตะ ชิโฮ คบกันมาตั้งแต่ปีที่แล้วครับ เพิ่งหมั้นกันเมื่อวันก่อน

สวัสดีค่ะ รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบกับทุกคนค่ะ

ชิโฮตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มุมปากที่เหยียดขึ้นนิดๆ วาดเป็นแนวโค้งสมกับเป็นกุลสตรี ตรงกันข้ามกับวาคาโกะดูเจิดจ้าด้วยความที่เป็นคนเชื่อมั่นในตัวเอง นิ้วเรียวของหล่อนที่กำลังประคองแก้วมีแหวนเพชรเม็ดงามเปล่งประกายระยิบระยับ

การร่วมรับประทานอาหารครั้งนี้ จัดขึ้นเพื่อเป็นการแนะนำตัวคนรักของลูกๆ แต่ละคนให้พ่อและแม่ได้รู้จัก ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยหากอิทสึกิจะตอบรับคำชวนของวาคาโกะ ทว่า...

ถึงกระนั้น อิทสึกิก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกแทงด้วยมีด มือเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง ใจเต้นรัว กลัดกลุ้มจนแทบคลั่ง เขาเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เมื่อเจ้าของร้านบอกว่าได้ขายโคมไฟโบราณที่อยากได้มาไว้ในครอบครองไปแล้ว จนเขาอยากจะแย่งชิงโคมไฟมาเป็นของตน

คุณคางาวะทำงานอะไรหรือคะ?

อ๊ะ...ครับ

เสียงเอ่ยถามของมารดาสองพี่น้องเรียกสติของอิทสึกิกลับมาทันที เขาจึงรีบแสร้งยิ้มให้ ไม่นานนักออเดิร์ฟก็ถูกนำมาเสิร์ฟ มีฟัวกราส์ กับหญ้าแซฟฟรอน และฟรุ้ทซอสซึ่งถูกจัดเรียงอย่างมีศิลปะ

พอจบมหาวิทยาลัย ผมก็มาเปิดร้านขายเสื้อผ้ามือสองกับเพื่อน เอาเสื้อผ้ามาดัดแปลงแล้วออกขายเป็นแบรนด์ของพวกเราเองน่ะครับ

อิทสึกิหันไปตอบสองสามีภรรยา พยายามที่จะไม่สบตากับคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ไม่อย่างนั้นการรับประทานอาหารครั้งนี้คงจะต้องล่ม เพราะเกิดมีคนเป็นโรคหัวใจเป็นแน่

เขาจะทำอย่างไรดี เพราะโคโนเอะนั้นไม่ใช่สิ่งของ เพียงคิดว่าอยากได้ก็เข้าข่ายก่ออาชญากรรมแล้ว แถมอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ผู้หญิง แต่เป็นผู้ชาย...ผู้ชายที่ทั้งสง่างามและสูงส่งราวกับเจ้าชาย

ได้ยินว่าอายุเท่ากับวาคาโกะหรือคะ?

ครับ ปีนี้ก็ 24 แล้ว ผมกับวาคาโกะเรียนคนละสาขากันก็จริง แต่บังเอิญต้องลงวิชาบังคับในภาควิชาการออกแบบตัวเดียวกัน

สลัดเป๋าฮื้อดำกับสแกลลอป กุ้งลอบสเตอร์ในเจลลี่คอนซอมเม่ และวิชชี่สวาซตบแต่งด้วยไชฟว์ ถูกนำมาเสิร์ฟตามคอร์สของแต่ละคน หากอิทสึกิกลับไม่รับรู้รสชาติเลย เขารู้สึกว่าถูกโคโนเอะจ้องอยู่ตลอดเวลา ดวงตาเรียวมองไล่จากเสี้ยวหน้าด้านข้างไปจนถึงลำคอขาวนวล และจากปลายแขนเสื้อจรดข้อมือ โลมไล้ผิวของตนตั้งแต่ใบหู แก้ม คาง จนถึงคอเสื้อ

...!

ไม่สิ ถ้าพูดกันตามตรง คงต้องบอกว่าเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ ขณะที่โคโนเอะรับประทานอาหารด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ กลับจับจ้องร่างของอิทสึกิ สังเกตทุกอิริยาบถ ไม่ปล่อยให้คลาดสายตาแม้แต่น้อย ทีแรกเขาลองถามตัวเองว่าคิดมากไปหรือเปล่า แต่ก็ไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกพลุ่งพล่านภายในกายได้ แผ่นหลังสั่นสะท้าน ตื่นเต้นจนแทบหายใจไม่ออก

เมื่ออาหารจานหลักซึ่งเป็นเนื้อสัตว์ถูกยกนำมาเสิร์ฟ หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนเป็นเรื่องของครอบครัวอิทสึกิ บิดาของวาคาโกะถามถึงรายละเอียดต่างๆ หากเป็นไปด้วยวาจาสุภาพ

คุณพ่อของคุณคางาวะประกอบอาชีพอะไรหรือ?

หยุดเถอะค่ะคุณพ่อ เรื่องนั้นจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะค่ะ คนที่คบกับอิทสึกิคือหนูนะคะ

วาคาโกะปรามเพื่อไม่ให้บิดาซักไซ้จนเกินควร ส่วนอิทสึกิไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว จึงยิ้มให้ แล้วตอบตามตรง

บริษัทจัดทำเครื่องนุ่งห่มครั...

คนพูดจำต้องชะงักเมื่อชิโฮ คู่หมั้นของโคโนเอะแสดงพฤติกรรมที่ทุกคนคาดไม่ถึงออกมา ทันทีที่ร่างสูงเขี่ยผักวอเตอร์เครส ซึ่งประดับอยู่บนสเต็กเนื้อลูกแกะไปไว้ข้างจาน หล่อนก็ใช้นิ้วเรียวที่เคลือบสีเล็บไว้อย่างงดงามหยิบขึ้นมารับประทาน สองสามีภรรยาดูท่าจะตกใจยิ่งกว่าอิทสึกิเสียอีก ขนาดคนโผงผางอย่างวาคาโกะยังจ้องชิโฮด้วยความประหลาดใจ

อ๊ะ ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา ราวกับไม่รู้สึกผิดในกริยาอันไร้มารยาทของตน

ที่บ้านฐานะไม่ค่อยดีน่ะค่ะ เลยกินทิ้งกินขว้างไม่ได้ หล่อนเอ่ยประโยคที่ขัดแย้งกับภาพลักษณ์ผู้ดีของตนออกมาหน้าตาเฉย ส่วนโคโนเอะนั้นยังรับประทานอาหารต่อไปเรื่อยๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่าทางสองคนนี้จะสนิทสนมกันมาก เพราะชิโฮรู้ดีว่าโคโนเอะชอบหรือเกลียดอะไร ยิ่งถ้าเป็นสิ่งที่เขาเกลียดด้วยแล้ว หล่อนคงจะเป็นคนรับเอาไว้โดยไม่ปริปากบ่นแน่ๆ อย่างนี้นี่เองถึงได้รู้ใจกัน
แม้จะรับรู้ว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องธรรมดาของคนเป็นคนรักกัน แต่หัวใจกลับรวดร้าวราวถูกเล็บแหลมจิกซ้ำลงไปยังแผลเก่า ทำไมเขาถึงติดใจโคโนเอะขนาดนี้นะ วาคาโกะที่เป็นน้องแท้ๆ ยังบ่นแล้วบ่นอีกเลยว่าอีกฝ่ายเป็นคนน่ารำคาญ แต่พอมาเจอตัวจริง เขากลับถูกฝ่ายนั้นดึงดูดเข้าอย่างจัง ทั้งๆ ที่ยังไม่ค่อยได้พูดคุยกัน

เอ่อ...ยอดมากเลยจ้ะ คนที่ไม่ให้ความสำคัญกับอาหารต่างหากที่ใช้ไม่ได้ จริงไหมคะคุณ

อ๊ะ...อืม จริงด้วย

อิทสึกิสับสนกับความรู้สึกยิดติดในตัวชายหนุ่มผู้นี้เป็นอย่างมาก กระทั่งลืมความกระอักกระอ่วนที่ถูกมองว่าเป็นคนรักของวาคาโกะไปเสียสิ้น ทำให้ไม่ได้มีส่วนร่วมในวงสนทนาบนโต๊ะอาหารเลย รสชาติของสเต็กเนื้อลูกแกะกับซอสไวน์ขาวที่พ่อครัวภูมิใจนำเสนอเอง เขาก็จำไม่ได้ และไม่ได้สนใจด้วย ส่วนของหวานนานาชนิดในรถเข็นที่พนักงานนำมาเสิร์ฟก็ส่ายหน้าปฏิเสธ จะมารู้สึกโล่งใจขึ้น ก็ตอนดื่มกาแฟหลังอาหาร

ถ้ามีเวลาก็มาเที่ยวบ้านเราบ้างนะจ๊ะ

ขอบคุณครับ ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ผมจะต้องไปแน่ๆ

อิทสึกิลุกขึ้นพร้อมตอบรับคำชวนจากมารดาของวาคาโกะหลังเสร็จสิ้นการรับประทานอาหาร ส่วนทางหัวหน้าครอบครัวเองก็ไม่ลืมทิ้งท้าย

ยินดีที่ได้พบนะ

ร่างบางส่งสายตาเป็นสัญญาณบอกวาคาโกะว่าหน้าที่ของตนควรจบลงได้แล้ว

ขอตัวสักครู่นะครับ

ขณะที่อิทสึกิตั้งท่าจะออกจากห้องโถงเพื่อไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ บริกรคนหนึ่งก็ตรงเข้ามา แล้วผายมือไปทางประตูที่อยู่ด้านใน ดูเหมือนว่าในห้องโถงใหญ่จะมีห้องน้ำแยกเป็นพิเศษ สมกับที่ตระกูลโกโจเป็นแขกคนสำคัญของที่นี่

เมื่อประตูปิดลง อิทสึกิก็พลันรู้สึกโล่งใจที่ได้กลับไปเป็นตัวเองเสียที อันที่จริงเขาไม่ได้เป็นคนรักของวาคาโกะ แต่เพราะเพื่อนสาวถูกครอบครัวเร่งให้เพื่อนสาวแต่งงานเสียตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย เจ้าหล่อนจึงต้องหาทางบ่ายเบี่ยง

ทีพี่อายุมากกว่าตั้ง 8 ปีก็ยังเป็นโสดอยู่เลยนี่นา พนักงานธนาคารที่ยังไม่เป็นฝั่งเป็นฝาน่ะ ไม่มีทางประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานหรอก

วาคาโกะอ้างเช่นนั้นอยู่หลายปี แต่แล้วพี่ชายตัวดีกลับชิงเปิดตัวคู่หมั้นตัดหน้าเสียนี่ ทั้งบิดามารดาที่ต่างปลื้มอกปลื้มใจกันนักหนาจึงคิดจะนำเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างเพื่อบังคับให้วาคาโกะได้ออกเรือนอีกคน

ถ้ายังไม่มีแฟนพ่อกับแม่จะช่วยหาคนที่เหมาะสมมาให้ เป็นข้ออ้างที่ทำให้หญิงสาวถึงกับบ่นอุบ เพราะสรุปแล้วก็หมายถึงการดูตัวนั่นแหละ ซึ่งใครจะไปยอมกัน

ดังนั้นเมื่อวันก่อน หล่อนจึงประกาศออกมาว่า ถ้าจะต้องถูกลากไปดูตัวกับชายที่ไม่เคยพบกันมาก่อน สู้ให้มากินข้าวกับอิทสึกิในฐานะคนรักกำมะลอยังจะดีเสียกว่า แล้วจึงรีบตรงมาขอความช่วยเหลือจากเพื่อนหน้าสวยของตน

ขอยืมตัวหน่อยน่า เผื่อเวลาที่ร้านพวกนายขาดเงินจะได้ช่วยพูดให้ธนาคารของครอบครัวฉันปล่อยกู้ให้ยังไงล่ะ ดีไหม?

สงสัยจะเจ๊งก่อนจะได้ไปกู้ธนาคารไทโยล่ะไม่ว่า

ร้านเสื้อผ้ามือสองที่อิทสึกิทำร่วมกับเพื่อนที่ชื่อทาคาเนะนั้นเป็นร้านเล็กๆ ซึ่งตั้งอยู่ชั้นล่างของแมนชั่นแถวชิโมคิตะซาวะ ทั้งค่าเช่าและเงินสำหรับซื้อของเข้าร้านล้วนได้มาจากกำไรอันน้อยนิดแค่พออยู่ได้

อิทสึกิตอบรับคำขอของหญิงสาวอย่างไม่ถือเป็นเรื่องสลักสำคัญนัก จนเมื่อเขาได้รับเชิญให้มาร่วมโต๊ะในภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสหรูเลิศในย่านกินซ่านี่แหละ จึงทำให้ได้มาพบเจอกับโคโนเอะ พี่ชายของวาคาโกะ

เฮ้อ... อิทสึกิปิดประตูห้องน้ำแล้วเอามือเท้าอ่างล้างหน้าหินอ่อน เมื่อนึกถึงสายตาเร่าร้อนคู่นั้นทีไร ก็พาลจะหมดแรงเอาเสียดื้อๆ เสียทุกที

บรรยากาศในห้องน้ำเป็นศิลปะแบบบาร็อค ทั้งก๊อกน้ำและกระจกเงาก็ล้วนแต่มีรูปแบบเดียวกันกับการตบแต่งภายในร้าน โคมไฟที่ประดับอยู่บนผนังสูงจนเกือบถึงเพดานเอง ก็เป็นโคมไฟแบบโบราณ เมื่อเห็นโคมไฟนั่นแล้วชายหนุ่มก็พลันนึกถึงโคมไฟโบราณแบบฝรั่งเศสที่ไปพบเข้าที่ร้านขายของเก่าแถวโยโกฮาม่าซึ่งหลงใหลมานานนับสิบปี ตั้งแต่ฐานอันงดงามมีเถาวัลย์เหล็กพันประดับ โคมสองชั้นอันประกอบด้วยสีส้มและสีน้ำเงิน ตลอดจนดีไซน์ที่ชวนให้นึกถึงพระอาทิตย์ยามอัสดง ทั้งหมดล้วนขโมยหัวใจเขาไปตั้งแต่แรกเห็น ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ต้องได้มันมา!

แพงหน่อยนะเพราะเป็นผลงานของพี่น้องตระกูลมิลเลอร์ตั้งแต่ปี 1920

เจ้าของร้านเอ่ยกับเขาซึ่งขณะนั้นยังเป็นแค่เด็กมัธยมต้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและท่าทางเย่อหยิ่ง ด้วยช่วงหลังจากเศรษฐกิจฟองสบู่ ไม่ว่าสินค้าประเภทใดก็ขยับราคาสูงขึ้นทั้งนั้น

แถมยังมีลูกค้าจองเอาไว้แล้วด้วย

กระนั้นอิทสึกิก็ยังอยากชื่นชมให้นานกว่านี้ มากขึ้นแม้เพียงเสี้ยววินาทีก็ยังดี ฉะนั้นหลังเลิกเรียนทุกวัน เขาจะลงทุนนั่งรถไฟไปโยโกฮาม่า เพื่อดูโคมไฟอันนั้น จนวันหนึ่งเจ้าของร้านซึ่งคงจะยอมแพ้ให้กับความมุ่งมั่นของเด็กหนุ่มก็เอ่ยขึ้นว่า

โคมไฟนั่นน่ะลูกค้าบอกยกเลิกแล้ว ยังอยากได้อยู่ไหม?

แม้จะเป็นของราคาแพงจนเด็กมัธยมต้นอย่างอิทสึกิคงไม่มีปัญญาซื้อ แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป

ผมซื้อครับ ถึงจะต้องยืมเงินพ่อแม่มาก็เถอะ

งั้นจะเก็บไว้ให้ก่อนแล้วกัน

ด้วยเหตุนี้เอง อิทสึกิจึงทำงานพิเศษ คอยเช็คสต็อก จัดเตรียมเครื่องแต่งกาย รวมไปถึงส่งของ ที่บริษัทของบิดา ตลอดช่วงเปิดเทอมฤดูร้อนของชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง ทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำ จนในที่สุดเขาก็เก็บเงินได้ถึงห้าแสนสองหมื่นเยนรวมกับเงินออมเดิม จึงรีบตรงดิ่งไปที่ร้านขายวัตถุโบราณเพื่อซื้อโคมโฟในดวงใจมาเป็นสมบัติของตัวเอง

เหมือนกับรักแรกพบเลย

ไม่ใช่สิ! เป็นพรหมลิขิตต่างหาก

อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกยามที่ได้เห็นโคมไฟโบราณในครั้งนั้นเทียบไม่ได้กับความรู้สึกเมื่อแรกเห็นชายหนุ่มผู้นี้ อิทสึกิทรมานกับความรู้สึกผิด กระนั้นก็ยังปรารถนาเรือนร่างของอีกฝ่าย ซ้ำร้ายเขายังมีคู่รักเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว พอนึกได้เท่านี้ ความรู้สึกเจ็บปวดก็พลันแล่นขึ้นในอก

ทำไม...

ทั้งที่เขาไม่เคยต้องการใครมากขนาดนี้มาก่อนแท้ๆ แล้วทำไมคนที่เขาลุ่มหลงถึงต้องเป็นผู้ชาย ทำให้เขาลำบากใจด้วย ก่อนหน้านี้ตัวเขาเองก็ไม่เคยสนใจผู้ชายเสียหน่อย แม้ใบหน้าของเขาจะสวยจนทำให้มีหนุ่มๆ เข้าใจผิดเข้ามาจีบอยู่บ่อยๆ แต่เขาก็ไม่เคยชอบเลย

อิทสึกิคิดในใจอย่างหงุดหงิด ส่ายหน้า มือเอื้อมเปิดก๊อกน้ำสีทอง แล้ววักน้ำขึ้นล้างหน้า ไม่ใส่ใจหยดน้ำที่กระเซ็นมาโดน หวังเพียงให้ความร้อนรุ่มบรรเทาลง แต่ไม่ว่าจะพยายามล้างด้วยน้ำเย็นสักเท่าไร ความรู้สึกก็ไม่จางหายลง เขาจึงหยิบกระดาษเช็ดหน้ามาซับน้ำออก

ทันใดนั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออก ร่างสูงของโคโนเอะก็ก้มเดินผ่านประตูก้าวเข้ามา

เอ่อ...

อิทสึกิเสหันหน้าหนีด้วยความอายเนื่องจากตนใช้เวลาในห้องน้ำนานเกินไป แล้วโค้งให้โคโนเอะ เตรียมจะเดินผ่านออกไป แต่แล้วก็กลับถูกมือใหญ่ยึดแขนทั้งสองข้างเอาไว้ กลิ่นโคโลญจน์โชยมาแตะจมูก หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก มืออันอบอุ่นของโคโนเอะที่คล้ายกับสัมผัสผ่านเนื้อผ้าทำให้ร่างเพรียวหวั่นไหว

มะ...มีอะไรหรือครับ...

ด้วยความตื่นเต้นและความปลาบปลื้มจนเกินเหตุ ทำให้อิทสึกิคิดเอาเองว่าความรู้สึกของเขาคงสื่อไปถึงคนๆ นี้แล้ว

เมื่อกี้เธอบอกว่าเปิดร้านอยู่

โคโนเอะใช้มือข้างที่เหลือปิดประตูแล้วเดินเข้าหาอิทสึกิถอยไปที่มุมข้างอ่างล้างหน้า ร่างบางหัวใจเต้นระรัวด้วยกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง หากคำพูดที่ได้ยินกลับเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง

คงทำแค่เล่นๆ สินะ ถ้าร้านไปไม่รอดก็คิดจะเอาเงินจากวาคาโกะใช่ไหมล่ะ?

ถ้อยคำดูแคลนทำให้อิทสึกิถึงกับพูดไม่ออก เขาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายด้วยดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากขบแน่น เมื่อนึกย้อนกลับไปตอนที่วาคาโกะมาขอให้เขาช่วย หล่อนก็พูดถึงในลักษณะคล้ายๆ กัน แต่ด้วยความสนิทสนมจึงไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการล้อเล่น

ไม่ต้องห่วงครับ เรามีกำไรอยู่เรื่อยๆ ถึงจะไม่มากนักก็เถอะ ส่วนค่าแรงก็ไม่ต้องจ่าย เพราะมีแค่ผมกับเพื่อน เราก็เลยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาด้านการเงินจากใคร

อิทสึกิตอบพลางพยายามปัดมือแกร่งออก แต่โคโนเอะซึ่งแสดงอาการไม่พอใจที่อีกฝ่ายต่อต้านกลับรีบเคลื่อนกายเข้าหา กดดันจนร่างบางจำต้องถอยหนีกระทั่งชิดกำแพง

รังสีแห่งการคุกคามกำลังแผ่ซ่านออกมาจากคนที่อยู่เบื้องหน้า!

ปล่อยนะ...

เงียบ!

โคโนเอะบีบกรามของอิทสึกิที่เริ่มโวยวาย ด้วยความสูงที่ต่างกันทำให้ร่างบางต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ลำคอขาวนวลขยับตามจังหวะการหายใจ พออยากจะอ้าปากร้องตะโกน ก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นระเรี่ยเข้ามาใกล้

นัยน์ตาคมเป็นประกายวาว ทอดลงมองใบหน้างาม มันหาใช่แววตาแห่งการข่มขู่ไม่ ด้วยเปี่ยมไปด้วยมนต์เสน่ห์ดึงดูดใจจนยากจะถอนตัว ทั้งสองถูกความปรารถนาตรึงไว้ จนในที่สุดริมฝีปากก็ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้...แนบประทับ

...!

ทันทีที่เรียวปากของทั้งคู่สัมผัสกัน ความรู้สึกร้อนรุ่มก็พลันปะทุเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ลิ้นนุ่มแลกเปลี่ยนหยอกเย้าไปมาจนอิทสึกิแทบทนไม่ไหว แผงขนตายาวหลุบลง ริมฝีปากล่างถูกขบกัดจนร่างบางจำต้องให้ชายหนุ่มรุกล้ำ

...อ๊ะ...

ความรู้สึกมึนเมาราวกับได้ลิ้มลองรสชาติหอมหวานของไวน์ชั้นเลิศนี้คืออะไรกัน...

กลีบปากสีแดงสดเผยอออกราวกับวอนขอสัมผัสจากฝ่ายตรงข้ามอีก เรียวลิ้นลากผ่านแนวฟันขาวก่อนจะสอดแทรกเข้าสู่ภายใน เสียงหอบหายใจหลุดรอดออกจากลำคอ ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่าง

อืม...

ลิ้นเปียกชื้นของโคโนเอะสอดสัมผัสภายในอย่างเพลิดเพลิน โลมไล้ไปทั่วปาก กว่าอิทสึกิจะรู้ตัว เขาก็เป็นฝ่ายแทรกลิ้นเข้าร้องขอจุมพิตที่หนักหน่วงกว่านี้จากชายหนุ่มเสียเอง

ความชุ่มชื้นหยดลงจากมุมปาก ใบหน้างามแสดงถึงความเคลิบเคลิ้ม หลงใหลไปกับรสจูบที่ร่างสูงมอบให้

สะโพกมนขยับเข้าใกล้ จนเมื่อชายหนุ่มรับรู้ถึงการตื่นตัวของร่างบาง จึงสอดขาแกร่งเข้าเสียดสี

อา...

หากริมฝีปากบางไม่ได้ถูกประกบปิดเอาไว้ คงจะมีเสียงครวญครางเล็ดลอดออกไปเป็นแน่ ทั้งลิ้นและริมฝีปากเปียกชุ่ม แม้แต่ลมหายใจยังถูกกลืนกิน ความเสียวซ่านแผ่ไปจนถึงสะโพก ทำเอาขาทั้งสองอ่อนระทวยทรุดลงบนตักของร่างสูง

แม้โคโนเอะจะผละจากริมฝีปากบางและปล่อยมือจากคางที่จับยึดไปแล้ว เขาก็ยังไม่สามารถขยับตัวได้ในทันที หากไม่มีกำแพงและอ่างล้างหน้ากั้นอยู่เบื้องหลังคงได้ทรุดนั่งลงไปตรงนั้นแน่

เธอ...

โคโนเอะชะงักไป คิ้วขมวดมุ่นด้วยความฉงน พลางใช้นิ้วปาดริมฝีปาก แล้วพูดต่อในทำนองว่าอิทสึกิเป็นต้นเหตุให้เขาทำอะไรแบบนั้น

ทั้งที่มีวาคาโกะอยู่แล้วก็ยังเป็นแบบนี้อีก ก็น่าคิดอยู่หรอกว่าทำเพื่อเงิน

แล้วทีคุณล่ะ...

มีคู่หมั้นที่ทั้งแสนดีและอ่อนโยนขนาดนั้นอยู่แล้วแท้ๆ

อิทสึกิสับสนในตัวเองเกินกว่าจะสนใจท่าทีคุกคามของร่างสูง ในขณะที่ตนถูกอีกฝ่ายกระทำราวกับเป็นผู้หญิง หากแทนที่จะผลักไส เขากลับตอบสนองอย่างเร่าร้อน แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเรื่องต้องห้ามและเขาก็ไม่มีทางได้เป็นเจ้าของชายผู้นี้ แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่บนริมฝีปากทำให้ถวิลหาโคโนเอะขึ้นมาอีกครั้ง

น่าสมเพชตัวเองชะมัด!

ร่างเพรียวกัดฟันแน่น ไม่รู้จะปลดปล่อยความปรารถนาอย่างไรดี นัยน์ตาฉ่ำชื้นมองโคโนเอะแล้วก็ต้องเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากเห็น ภายในลำคอตีบตันจนหายใจแทบไม่ออก เป็นครั้งแรกที่ต้องจมอยู่ในห้วงความคิดอันไร้ซึ่งทางออก ความทรมานค่อยๆ กลืนกินความเข้มแข็งไปทีละน้อย จนอยากร้องไห้ออกมาเสียเฉยๆ

............................................................................

ตัวอย่าง ตอน 2

จะให้ยืม 500 ล้านแล้วกัน